La reina de Palandria

2012-02-11T12:42:00.001-08:00

En cuarenta minutos non se pode condensar todo o que se sinte, o que se vive e o que se añora cada día. Son poucos e fanse escasos cando a frialdade estructural do espacio se convirte en lastre inevitable.

Quero recoñecelo nas súas verbas, nos seus xeitos, na súa maneira de mirarme. Quero sentir simplemente , dun xeito tanxible e que non revista ningún xénero de dúbida, que alí estou por algo e para algo, e que non sería o mesmo si non estivese. Pero non vexo nada, non atopo sinais nos seus ollos que me indiquen que a miña presenza é imprescindible. E hai veces nas que unha necesita ser imprescindible para poder continuar sin doblegarse, para manterse firme e forte e irreductible ante a adversidade.

2012-02-11T12:26:00.000-08:00

¿ E si unha non ama tanto como pensaba? ¿ E si de pronto se perde a confianza nos propios sentimentos e se comeza a dudar?

As obligacións morais fannos moitas veces esquecer os verdadeiros motivos das nosas accións e esquecemos ata preguntarnos a nós mesmos si eso que facemos é realmente o que queremos facer, si nos da felicidade ou só se trata de que pensamos que é o que debemos facer. As dúbidas son como unha cortina de fume que nos alonxa da realidade. Si antes estaba -eu sei que o estaba- profundamente namorada, ¿qué sucede agora?

2012-01-27T06:36:00.000-08:00

hoxe é un día raro. Non se pode explicar un día coma hoxe si non se viviu nunca algo parecido. Parecería que non cambiou nada, pero sei que a miña vida deu outro xiro rotundo, que toca repoñerse e continuar, adaptarse, ser forte. Teño tristura entre as uñas e todas as dúbidas posibles de cara ao porvir. O amor é extraño e casi sempre acaba por amolarnos máis do que nos compensa.

non quería pensar neste día, nin imaxinalo siquiera...Pero chegou. E agora sei que un ano é moito tempo e que quizais non sexa quen de cumplir todas as promesas que fixen.

tamén me pregunto se paga a pena...se paga a pena agardar

2012-01-13T04:19:00.000-08:00

Intentaré recuperar la costumbre de perderme por aquí de vez en cuando, y divagar sobre mis cosas. No son muchas, y ando algo distraída, algo torpe y dando tumbos, pero aún así, supongo que también los fracasos deben ser plasmados en cualquier sitio. Tengo este frío de enero metido en el cuerpo y se confunde con un miedo paralizante que me impide llorar a gusto. El miedo te congela más que la helada de las mañanas, se te clava en la garganta y aunque no llega a ahogarte, te frena, te entorpece, te limita. Soy una esclava del miedo y por tener, tengo miedo hasta de marcar su número de teléfono y que al otro lado su voz suene distante, o brusca o simplemente indiferente para decirme a los pocos segundos "habla rápido que me voy a comer". A veces es peor, el teléfono da una y otra vez la señal de llamada, pero nadie contesta al otro lado. Mis nervios se van erizando poco a poco y siento que voy a estallar en lágrimas o en gritos o incluso en silencio, que es mucho peor. Y él sigue mudo al otro lado, ajeno a mis llamadas que ya comienzan a parecer obsesivas y agónicas. Así hasta que me rindo, por fin. Me rindo y pienso en que no merece la pena esperar a alguien que no contesta la primera de mis llamadas.

"Llanes baixo a chuvia do amencer. Despertar co son do mar nos ollos e coas ideas entumecidas. Chamábase Iñigo. Por uns días esvaeceuse o recordo real do outro e fíxose todo posible, como sucede sempre nas vacacións"

"Ulen as rúas a mar e a sidra, nunha mezcla de olores que che fai vivir as vidas dos que pasaron por alí e deixaron nas predras empapadas en sidra a súa pegada. Pero a sidra é peleona e non se deixa conquistar fácilmente. Entran a regañadentes o primeiro e o segundo grolo, e logo faite caer no seu embruxo de acidez e ritual, e sentes Llanes nas entrañas e na memoria. Xa para sempre."

15 de agosto de 2011

2011-12-24T06:42:00.000-08:00

Levo tempo sin escribir, porque ás veces simplemente non flúen as palabras, porque ás veces tampouco encontro qué dicir entre tantas e tantas cousas que me bulen por dentro. Pero hoxe a data merece o esforzo de enfrentarse ao teclado, de escribir o que sexa, pero que sirva sobre todo para devolverme á sana costumbre de continuar este blog.

Esta noite é Noiteboa e eu debátome coma sempre entre fuxir de todos os rituais navideños, ou deixarme envolver de xeito casi forzado polas luces, as cores ,os villancicos, o turrón, a familia...e canto tópico nos abraza por estas datas.

Non foi un bo ano, e non quero mirar atrás. Non quero facer balance nin quero tampouco sentirme triste. Hoxe voume poñer guapa e sorrir como si fose feliz. Porque a felicidade comeza por disimulala. E logo, intentar vivir este nadal con todas as forzas que me quedan. Quero poñer unha árbore de nadal, e sentir que o mundo pode ser esta noite un lugar mellor, e que hai xente que me quere e á que quero. Quero sentir que é Nadal e que isto significa algo. E si hai que finxir, pois fareino. Hoxe non vou permitir nin pinga de tristeza.

2011-12-06T09:13:00.001-08:00

Un día recolles a roupa que estaba a secar e comezas sin darte conta a doblar, xunto coas túas camisetas e bragas, un par de calzoncillos e calcetíns do número cuarenta e tres. Entón, páraste a pensar qué sucedeu na túa vida para acabar así, e si realmente iso é o que desexas, esa complicidade e ese compromiso que implica que a roupa interior del se mezcla coa túa primeiro no cesto da roupa sucia e despois na lavadora, para acabar , como metáfora perfecta da túa nova existencia, compartindo espacio coas túas prendas máis íntimas nos caixóns da túa cómoda. ¿Pero, qué significa isto?

Eu quería namorarme, sí. E mesmo moitas veces añorei na miña soedade un peito no que reclinar a cabeza mentres vía unha película pola tele tirada no sofá. Sobre todo nas tardes de chuvia, nos domingos de inverno...Pero , agora, agora que as noites de sábado son unha festa de pixamas da terceira idade, non estou moi segura de que esto sexa o que quería. ¿ E isto amor?

2011-11-15T16:18:00.000-08:00

El amor me ha jugado una mala pasada. Vaya, otra vez, sí, una vez más. Yo que me hacía la chulita, que creía que ya había pasado por todas las aberraciones que destrozan el corazón y te minan la moral y los sentidos, y te dejan la autoestima por los suelos. Sí, yo que salí de dos buenas, de dos historias de esas que te desgarran y te dejan el alma en jirones y te vuelven incapaz para amar de nuevo, para tomarte nada en serio que tenga que ver con el amor. Pues voy y la cago de nuevo. Por lo menos no he repetido los mismos errores, no ,eso no. Esta vez se trata de un error nuevo, pero el efecto sobre mi es exactamente el mismo y termina en una caja de pastillas para soportar la ansiedad que a veces me domina.

La ventaja -quiero ver la cosa como una ventaja, sin obviar por supuesto el dramatismo que conlleva- es que se termina la historia en todo caso, que no hay salvación ni remedio posible, y que ni siquiera depende de él o de mi. Da igual que me mande o no al carajo, que me diga que ya no me quiere o que me mienta y finja en el último polvo que no ha cambiado nada. Porque se termina. Y yo puedo llorarle por decisión propia, porque decido plantarme aquí y ahora porque no aguanto más sus desplantes y sus mentiras , o porque su hartazgo le lleve a abandonarme antes de que a mi me de tiempo a reaccionar. Pero si nada de esto sucede, si los dos nos aferramos a la nada en la que se ha convertido lo nuestro, no importa, porque al final, el final se impondrá irremediablemente y aún así , yo seguiré con la posibilidad de llorarle o consagrarme compasivamente a una amistad-amor envenenada. Pero ya no será lo mismo. Ya no estaremos juntos, ni pelearemos, ni nos mentiremos , ni seremos nada de lo que fuimos ni de lo que pudimos ser. Nada de lo que podríamos haber sido , de salir las cosas de otra manera.

2011-11-12T08:28:00.000-08:00

Cae unha na conta de que o amor é simplemente unha especie de laberinto, de xeroglífico casi indescifrable polo que camiñamos con pés de plomo. O amor hoxe non me parece unha mentira, pero sin embargo , a súa realidade faiseme espesa e amarga, difícil de tragar. O amor non correspondedido é obsesión, non amor , dixen moitas veces. E agora, a dúbida que se me plantexa, enorme e rotunda, e saber cando o dichoso amor é correspondido de verdade. ¿Cando o tempo de espera deixa de ser tempo de espera para convertirse en abismo insondable para sempre? ¿Cando a ruptura tácita se fai oficial entre os amigos e os ligues do pasado? ¿Cando se abre a veda para o sexo sin amor ás seis da madrugada para olvidar?

"_¿Puedo llamarte mi amor?"

E logo están esas historias que se van construíndo co paso do tempo, casi sin que nos demos conta, sin cariño e cun respeto exquisito que costa comprender aos extraños.

2011-11-11T02:20:00.000-08:00

o corazón suspendido, nun latexar que me permite escasamente tomarme un café insípido ao despertar e meter ao longo do día pedaciños de comida no estómago para non morrer de inanición...pero non é vivir esto, así , co corazón agardando o seu momento, a sentencia definitiva de amor ou desamor, e saber por fin si hai que desarmarse de todo e emigrar lonxe na procura doutra calor.

non é sentir esto, non é amar esto, non é vivir esto que me sucede cada día , pegada ao lado do teléfono, co ordenador encendido e o sorriso pintado, por si acaso

eu, que unha vez fun feliz neses ollos marróns que parecían amarme, agonizo agora na ansiedade do que está por vir, esa incertidume dos bicos que non chegan e das palabras que xa non serven de nada...as promesas perderon a consistencia que tiveron noutros tempos de anxiolítico e antídoto, e sin colchón ningún, agardo o principio, ou o fin...ou a nada que traen os días baleiros sucedéndose un detrás doutro.

entre tanto...levantome, tomo un café, vou e veño aos meus asuntos, falo con xente, bebo cerveza e aprendo que o amor non ten nada que ver coa felicidade....

2011-10-27T09:34:00.000-07:00

J voltou á miña vida como volta todo o que non se marchou nunca de todo, sin reproches e sin fogos artificiais, dun xeito natural , entre inocente e cotiá que remataba por colocar cada cousa no seu sitio. Agradecín que escollera él o lugar, e tamén a esquina donde sentamos , e mesmo o sofá. Dubidei un pouco á hora de sentar, e sei que ahí os nervios e os sentimentos me xogaron unha mala pasada, pero ao fin e ao cabo, eramos nós e tampouco había por qué andarse con disimulos.

Dixénlle que o local me lembraba ao ambiente das películas de misterio, tipo Asesinato no Oriente Expres, e supoño que axudou un pouco a luz tenue do bar, os tons vermellos e verdes que predominaban na decoración, a música que agora mesmo non consigo lembrar pero que entón estaba moi presente como un eco de fondo necesario.

2011-10-18T11:22:00.001-07:00

Grandes contradiccións da humanidade:

Cando tes traballo e tes cartos , non tes tempo para viaxar. Cando non tes traballo e tes tempo, non tes cartos para viaxar.

Cando non tes mozo botas de menos alguén con quen compartir a túa vida. Cando tes mozo , pregúntaste ¿ qué carallo botaba de menos?

2011-10-13T23:12:00.000-07:00

Catorce de agosto e temperaturas máis parecidas ás de xullo que ás de esta época do ano. De feito Galicia fixo o que non fixo en xullo, que foi arder; porque xa estaba sendo sorte demais esto de pasar o verán sin incendios significativos. Intento evitar a actualidade, convertirme por decisión propia nunha especie de ser inconsciente que pasa pola vida sin pena nin gloria, allea por completa ao que acontece no mundo que a rodea. Pero nos tempos que corren ata permanecer allea ao mundo é bastante complicado. Soan os ecos do nome de Dorribo por todas as esquinas, como unha pantasma que é capaz de facer tremer as cúpulas políticas de goberno e oposición por igual; porque é ben sabido que a corrupción non entende de cores nin siglas nin ideoloxías.

E Gallardón, catro anos despois , gana a batalla que xa todos daban por perdida. Porque en política os tempos son cíclicos e extraños, e é tan importante o momento como saber manterse ahí o tempo que faga falta, agardando como un animal agazapado pola súa presa, sin importarlle o que esta tarde en aparecer. E Gallardón demostrou de sobra a súa paciencia, a súa calidade política, esperando sin desfallecer, para subir finalmente a un posto número catro por Madrid, despois de Rajoy, Soraya e Ana Mato. A subida de Gallardón as listas ten unha lectura máis ampla de cara ao resultado do 20N. Pois de gañar o PP -jajaja- hai moitas posibilidades de que Gallardón se convirta en ministro, o que implicaría a súa renuncia á alcaldía de Madrid que sería ocupada por Ana Botella. En fin.

E logo están as cousas do amor a revolverme tamén as tripas , como si non tivese eu xa bastante: O amor debería de traer felicidade, tranquilidade e constituír unha especie de bastón para axudar a subir costas, e sin embargo, no meu caso, o amor sempre se convirte nun lastre entorpecedor e desestabilizante que me pon nunha situación casi psicótica na que nada parece funcionar como debería. Si puidese, si estivese na miña man, renunciaría agora mesmo a calquera tipo de sentimento, eliminaríao das miñas posibilidades para sempre, como quen se fai de golpe unha lobotomía sin mirar atrás. E dende logo que conseguiría ser moito máis feliz

2011-10-11T02:29:00.000-07:00

Non tardou moito en sertir que a estaba descubrindo por completo, coñecía xa os resortes máis íntimos do seu placer e coñecía tamén a maneira máis fácil de que lle asomaran as bágoas. Esa era a súa loita, evitar ese momento fatal no que ela xa non podía máis e rompía a chorar para liberarse de todas as pantasmas.

Pasaba lentamente a súa man sobre a perna dereita e descubría con suma satisfacción que cada un dos seus peliños estaba erizado, era o sinal da culminación física do placer, e él , con esa certeza absoluta de que estaba satisfacéndoa, continuaba feliz e relaxado camiño do seu propio éxtasis. Quizais o amor se trataba tan só diso, de ir sumando un día e outro e outro, e ir aguantando as ganas de manterse xuntos, de ollarse un ao outro, de deitarse xuntos e despertar xuntos ainda que fose despois dunha mala noite.

Ela recoñecía o amor noutros xestos menos tanxibles pero moi clarificadores. Adoraba o seu cheiro pola mañá, ese cheiro que se lle pon a quen máis e a quen menos na boca, e mesmo na pel despois dunha noite de dar voltas e sudar por culpa do calor e os problemas cotiás. Abrazaba aquel corpo que ainda durmia con forza, e abrazaba sobre todo aquel cheiro do amencer , desexando empaparse del, para levalo na súa memoria para sempre.

E él convertíase nun ser fráxil nese mesmo instante, no que percibía que ela non precisaba máis que o seu cheiro para ser feliz, e pedíalle un abrazo forte, moi forte, que lle dese a seguridade que finxía ter en todas as cousas.

Os brazos dela eran delgados e fráxiles, a penas chegaban a rodealo por completo. Non abrazaba con forza-eso pensaba el. Pero el fixaba todos os seus sentidos naquel abrazo primeiro da mañá. Percibía a suavidade da súa pel, a calor da súa respiración no pescozo , e o susurro da súa voz que lle falaba de calquera cousa pero que el non escoitaba, só se deixaba arrullar por ese son, sin importar o seu contido. Deixábase durmir un pouco máis, acunado pola súa voz e protexido por ese abrazo. E entón tiña que dicirllo no medio do sono: quérote.

2011-09-29T11:41:00.000-07:00

Pensó: "Ahora que por fin me han abandonado todas las cosas pasajeras, ahora que vuelvo a estar bajo el sol, como cuando fui un chiquillo, me doy cuenta de que no sé nada, de que no soy capaz de nada, de que no he aprendido nada. ¡Qué raro es todo esto¡ Ahora voy a empezar de nuevo, como un niño, a pesar de que ya no soy joven y que mis cabellos empiezan a encanecer -sonrió otra vez-. Sí, tu destino será muy singular".

Después de haberse perdido, Siddharta volvía a encontrarse en este mundo y se veía vacío, desnudo e ignorante. Y, sin embargo, no podía sentir pena por lo ocurrido. No. Al contrario, tenía deseos de reír, de burlarse de sí mismo, de chancearse de todo ese mundo tan necio y absurdo.

"¡Haces las cosas al revés¡", se acusó a sí mismo, mientras se echaba a reír.

SIDDHARTA. Hermann Hesse

2011-09-27T07:19:00.000-07:00

"_Quérote moito, a pesar de que non me crees.
_ Quérote moito, a pesar de que non te creo. "

2011-09-22T10:43:00.000-07:00

O tempo estírase e encóllese ao seu antoxo moitas veces, e outras responde ese estirarse e encollerse a nosa propia vontade, como si fosemos pequenos deuses manipulando os minutos da nosa existencia. Hoxe o día faiseme longo, eternizado nas horas que pasan na cociña frente a pantalla do ordenador, sin ganas de nada e con moitos soños na recámara que non me atrevo a cumplir. Hoxe vai por libre o tempo, e non contou comigo para facerme un pouco máis feliz, ou un pouco menos triste, ainda que fose. E nas horas mortas -todas o son hoxe- e lentas deste día sin fin, sinto que rematou o verán e que xa fóra ule a castañas e a frío, que estalan as follas secas baixo os meus pés e que xa non vou sentir un so día máis de sol.

E entón parecen cumplirse os meus peores presaxios...O outono cubre todo de melancolía e atufa os corazón inquedos. Aburre aos namorados e confunde as caricias que todavía permanecen como unha pegada na area sobre a nosa pel. O outono non é compasivo nin empatiza cos rostros dos que vagamos pola cidade na procura dunha pouca de paz nos momentos agónicos do verán. Setembro desfaise dun xeito casi imperceptible, como querendo engañarnos, pero os horarios e as obligacións, e as chaquetas que se fan necesarias e a noite que se fai cada vez máis larga, dan boa conta do que xa é irremediable. Outono.

Non está. Xa fai días que non está, que sei que non está ainda que esté ao meu lado. Sei que teño que despedirme, que facer unha maleta e ir soa a calquera lugar , para borrar os recordos do que non saiu como esperaba. Sei que teño que pensar en datas relevantes que me inflúen só a min, as miñas cousas...,só as miñas cousas e de ninguén máis. Pensar tamén nas ilusións que se presentan como promesas frescas, un futuro que pode traerme bicos novos e abrazos novos. Pero non podo pensar en quen se foi do meu lado con excusas cobardes : "Si cres que merece a pena tes que ter moita paciencia"; como si o amor fose sufrir e agardar.

2011-09-15T11:02:00.000-07:00

Quedamos. No que respecta a min foi máis por levar as cousas ata o final, pola curiosidade por saber o que pode suceder si dou o seguinte paso que polo verdadeiro desexo. Pero quedamos e fixemos o que tiñamos que facer. As veces o humor é o único que pode salvar determinadas situacións que se foron enfangando soas, alleas por completo á nosa vontade. E nesas estabamos os dous, no medio dun rebote de mensaxes que parecían non conducir a ningures e que sin embargo nos levaron a un pequeno bar de carretera, discreto e escuro, sin miradas curiosas e sen obxectos coñecidos.

Cando un sabe ao que vai ás veces é mellor prescindir das palabras e ir directamente ao trazado do plan. Pero nós quixemos concedernos un ao outro un pouco de romanticismo, ainda que fose impostado, e collímonos da man por baixo da mesa mentres tomabamos unha cervexa e nos contabamos como nos foi o verán. Contruimos unha illa para os dous á vontade, con olladas que se convertían en caricias, e caricias que se alongaban máis alá dos lugares permitidos. E mentres tanto bebimos e rimos coma si non existise o futuro nin ninguén maís ca nós os dous, perdidos naquel bar co coche á porta agardando e unha reserva de hotel queimándonos as entrañas.

-¿E agora?

-Agora, ¿qué?

-¿Voltarei a verte?, quero dicir...Ti sabes o que quero dicir.

-Non depende de min, eres ti o que anda liado.

-Pensei tanto neste momento...Aquí, contigo...

-É demasiado complicado.

-Quero verte outro día.

-Eu tamén.

-Entón seguro que encontraremos a maneira , igual que agora.

Dinme unha ducha cando ainda non eran as once. Filtrabase a luz do sol pola fiestra e facía calor. Ollei a cama desfeita e imaxinei os nosos corpos alí, apenas facía un par de horas. Tantas promesas deixamos entre aquelas sabas, tantos "quérote" baleiros , tantas mentiras ao fin e ao cabo.

Vestinme e gardei no bolso os xabonciños e os botiños de xel do hotel. Recollín do chan un envoltorio de Control que quedara abandoado á súa sorte. Tireino ao lixo e saín daquel cuarto sin mirar atrás.

2011-09-01T01:28:00.001-07:00

A fin de semana pasada estiven no Grove e paseando por alí, baixo un sol que estaba moi lonxe de abrasar, e unha brisa marina que che facía poñer a pel de galiña, dinme conta do que é máis que evidente: rematou o verán. Pero a sensación foi casi física; aquel pobo turístico en plenas Rías Baixas, co seu paseo de grandes marisquerías sempre repletas de familias buscando o mellor e máis barato arroz con bogavante, sembrado de bares para tomar un albariño cunha tapa cando voltas da praia, o porto rebosante de cores dos barcos e no medio o bullicio dos catamaráns dos que non paran de subir e baixar xente..., aquel pobo turístico presentouse ante os meus ollos deserto , inhabitado da felicidade que traen os veraneantes aos pobos costeiros. E unha tristeza rara prendía de todas as cousas, como si fosen adornos inevitables. Algúns bares xa botaran o cerre, e outros, servían un viño aos de alí con ollada nostálxica e descansada á vez : "Esto está tranquilo, xa marcharon todos. Só queda agardar o próximo verán".

E por si toda aquela tristeza concentrada nas esquinas e nos bordes de cada cousa que miraba fose pouco, comezou a chuvia a facer acto de presencia, provocadora e cínica, botando máis morriña sobre as peles morenas e os modelitos últimos do verán. Mudar as bermudas por vaqueros, as chanclas polas deportivas , e poñer un chubasqueiro para continuar percorrendo o pobo no seu último latexo de agosto. Rematou o verán, e síntese en cada poro do universo que habito.

Todo bo amor de verán que se precie cumple o seu destino evaporándose coas primeiras follas que caen, difícilmente poden sobrevivir a setembro, ese mes dos mil diaños que non acaba de definirse e que se move entre as máis sublimes contradiccións. Setembro enterra os amores de verán porque esa é a súa natureza, morrer xóvenes, sin desgastarse, con promesas a flor de pel nos bieizos que nunca van cumplirse, pero tamén, con todos e cada un dos recordos intactos, algúns incluso idealizados para sempre na memoria e revividos como unha ensoñación despois para sempre, verán tras verán.

A cousa trátase entón de descubrir cando estamos ante un amor de verán e cando esa relación que comezou en agosto, por exemplo, é un comezo dentro dun tempo do calendario que por azar ou por capricho, aconteceu no verán pero que pode alongarse máis alá do inverno. ¿Cómo sabelo? Supoño que ahí é donde radica a maxia das cousas importantes, na incertidume que as cubre e as suxeita.

2011-08-26T07:16:00.000-07:00

Esto...creo que comezo a sentir algo que todavía non sei definir moi ben. Por iso non escribo; fáltame inspiración. As persoas escriben dende a desgracia e a sinrazón das súas propias vidas, e eu son unha persoa, cando menos, podería dicirse que feliz. Bícame ao mencer e dame os bós días e logo arroupa as miñas horas con olladas de amor infinito. Faime a existencia máis fácil , e iso -sempre o soupen- é o que conta.

Non estaba previsto, non era o mellor momento, nin siquiera era a persoa máis adecuada. Pero cando menos o esperaba sucedeu, e non soupen dicir que non a aqueles ollos que me dicían sin medo "vou apostar por ti".

Amar a mares

2011-07-29T04:20:00.000-07:00

*
"O tempo pasa e eu non vou mirar atrás"
*
A nostalxia doce, esa que se che pega ao corpo e que deixa un regusto ambivalente, tende a agolparse na memoria dun xeito contundente que nos produce certa sensación de mareo. Os recordos parece que nos afogan pola certeza de que xa non voltarán a repetirse, e ao mesmo tempo, vivifícannos e tiran por nós, dándonos unha enerxía que ata entón descoñeciamos posuír. Así é a nostalxia dos días longos de verán , baixo un sol abrasador que nos mima e unha brisa fresca de mar.
Estiven en Ons, e coma sempre deixei na illa moitas cousas e trouxen conmigo outras tantas. Na illa paréce que chego a purificarme un pouco de todo, a esquecerme do mundo por completo e vivir tan só ese preciso instante no que o horizonte é o único que existe. Fanse amigos en Ons, e pasa a vida como debería de pasar sempre, calma e plena, co placer a flor de pel a cada paso.

Era quizais a hora máxica da tarde, do día ou mesmo do verán , diría eu. Unha fotografía perfecta inmortalizando para sempre o momento no que tres rapaces sentaban á beira do acantilado, o mar alí abaixo e o ceo , só o ceo diante dos seus ollos. Aquela inmensidade da paisaxe baixo a conversa cómplice de tres amigos en potencia, que ainda sin saberse amigos todavía, comezaban a ter a precisión de estar a contruír algo. E logo as confesións, as risas, a tranquilidade do que está ben como está, coa certeza de que de ningún xeito podería mellorarse.

2011-07-21T04:21:00.000-07:00

Anda un home con moza a dar voltas pola miña cabeza. Tampouco me quita moito tempo, ás veces penso nel e outras simplemente doume conta de que comezo a esquecelo e que só lembro as súas películas. É actor. Non sei todavía si é un bó ou un mal actor. Nin siquiera sei si é un bó home. Sei que podemos coñecernos mellor, e que chegaremos a un grao de intimidade extraño, unha complicidade de amantes maduros que nunca acaban de culminar de todo o seu apetito compartido, que deixan contas pendentes por precaución -que non por gusto- e que buscan nos cruces de palabras o alento que non atopan na realidade das súas rutinas. Sei que os bicos deixarán un regueiro de sangue detrás e que non nos importará demasiado. E sobre todo, sei, que a cousa se quedará en anécdota triste e fugaz, como acaban todas as grandes historias de amor da miña vida.

***

2011-07-15T01:21:00.000-07:00

Ule a flores, a un manoxo de flores distintas, e ese olor que vai impregnando todas as estancias do meu apartamento lémbrame a olores tan distintos que teño feita un lio a memoria. Por unha parte está o mercado, a plaza, co seu bullicio de xente que vai e que ven, que compra peixe fresco e se detén a mirar as flores. Eu ás veces pregunto canto custa éste ou aquel ramillete -calquera flor sinxela me vale- pero non compro, nunca compro, porque cando me din que o máis barato é 2,50 sempre penso nas cousas que podo comprar por 2,50 que non sexan flores. E calquera cousa me parece unha mellor inversión. Sei que me equivoco rotundamente. Seino en mañás coma esta nas que me levanto e a cociña non ule a café recén feito, senón que o arrecendo das flores cubriu a casa dunha néboa vaporosa que disfraza calquera outro perfume. As flores son contundentes na súa maneira de presentarse. Non dubidan, están ahí e fanse notar.

Tamén me lembran un pouco aos cemiterios, os ramos grandes e coloridos, que dende calquera recanto significan a súa maxestuosidade , e sabe unha que a cousa vai en serio, que o das flores non é unha coña calquera, a cousa é tan grave como pinta. E do ceminterio a miña memoria vaise aos os hospitais, nos que grandes ramos coroan as cabeceiras das camas dos enfermos (alí onde as camas levan a luz para poder ler pola noite sin molestar ao da cama do lado). Nos hospitais as flores non gustan demasiado ao persoal sanitario, pero conviven con elas dun xeito incómodo, entre os alcoles e desinfectantes. E alí tamén resulta máis difícil expandir o seu cheiro anulando o resto. Perden ese imperio que adquiren noutros lugares, dende logo. Eu , dun xeito tácito, teño prohibidas as flores nas visitas que me fagan ao hospital . Nos hospitais sempre preferín -xa de nena, pero máis agora que xa medrei algo- unha boneca ou un tebeo desternillante. O tempo nos hospitais cobra unha dimensión distinta, e afógante os segundos. As flores nos hospitais deprímenme un pouco. Nunca llo dixen a ninguén, pero creo que se me nota moito, porque ninguén me levou flores nunca ao hospital.

E logo están as flores que che regalan cando non saben qué regalarche, cando queren dicirche algo e non atopan as palabras adecuadas. Confían na tarxeta e no bo criterio da florista e delegan na súa man a dedicatoria. Eso sí que amouca un pouco. Pero nestes xestos tan cotiás como significativos, as flores recuperan a súa grandeza e convírtense, pese ao efímero da súa existencia, nun agasallo complacente que non decepciona.

Escribo no meu ordenador. Teño en frente un enorme ramo de flores de todos os colores -requisito co que se conta sempre cando se trata de min- e escoito unha e outra vez unha canción. É unha canción triste, porque quero concentrar nos meus párpados toda a tristeza da que sexa capaz, ata conseguir chorar, por unha vez. Chorar os días derramados durante dez anos, e a nostalxia toda do que vivín. Chorar a despedida para non levarme conmigo ese nó na gorxa a donde queira que vaia agora.

Debería bastar o cheiro das flores, a música clavándose como unha punzada no corazón aberto...E sin embargo, sei que non vai suceder. Non teño bágoas para estes dez anos da miña vida . De momento non.

Compay Segundo - El Camisón De Pepa (L'Olympia)

2011-07-14T14:22:00.000-07:00

A vida sempre nos sorprende, e non sempre para ben. Pero ás veces basta con ter un pouco de confianza nas persoas, un pouco de paciencia , un pouco de confianza nun mesmo...Chegoume esta canción, nun contexto fermoso, e supoño que máis alá das disculpas que merezo, máis alá de verbas que poderían soar máis ou menos complacentes, aflorou a música como canle para transmitir unha pouca de fe.
Poden mentirche ata a saciedade, poden ocultarche a verdade ata ferirte, pero si nesa ocultación da verdade, nesas mentiras improvisadas a golpe de circunstancia, pode tamén adiviñarse ás veces o desexo de non ferir, de consevar por riba de calquera cousa , o corazón intacto da persoa á que acabamos de defraudar.

2011-07-12T23:46:00.000-07:00

O día que aprenda a confíar na miña intuición fareime invencible. Entre tanto, seguirei a dar tumbos polos sendeiros do corazón, con risco de morrer calquera día nunha cuneta.

Dixo unha amiga -con máis razón da que a min me gustaría atribuirlle- que todo era susceptible de empeorar no meu panorama persoal, e onte á noite, cando a chamei fóra de min para contarlle os últimos acontecementos que fixeron tambalear a miña estabilidade emocional, contestoume con contundencia de médico anciá: ahí o tes, ves como ainda podía ser peor.

E agora eu pregúntome, ¿qué prefiro realmente, un home que me minte sobre a súa condición sexual, ou un home que me minte sobre a súa condición sentimental? Porque un gay sempre é asumible si se achega a ti con certa humildade e desexo; permíteslle mesmo dubidar e adaptaste aos seus rítmos. Perdoaslle a torpeza e o excentricismo. Pero a un cuarentón de bonitos ollos azuis que o único que sabe e mostrarche o seu mellor rostro para camelarte, ocultándoche a verdade da súa vida para conseguir unha aventura, non podes perdoarlle nada.

Dos cornos delas, dos que poñen os homes ás súas mulleres comigo, entérome eu sempre antes de que a situación chegue a maiores. As veces son eles mesmos os que cando xa te techen contra as cordas che confesan que deixaron o anel de voda no caixón da mesilla. Outras, a información chégache por medios diversos, como si se tratase de anuncios publicitarios en vallas de neón , dun xeito luminoso e impactante.

Eu de preferir , prefiro a sinxeleza e cutrada dun homiño confesándome entre bicos -xusto antes de quitarche as bragas- que ten unha muller que agarda por el na casa coa que fai meses que non ten relacións, que non os estruendos cósmicos que normalmente acompañan a determinado tipo de descubrimentos.

Foi a cousa coma unha detonación. En dous segundos saltou o meu cuarto enteiro polos aires e non sabía nin onde meterme. O tipo riquiño e boa persona que non paraba de darme as gracias e de perdirme perdón ante a mínima falta, convertiuse de golpe nun farsante máis ,que simplemente me ocultou que tiña unha relación estable cunha muller que lle chegaba moito máis arriba da sola dos seus zapatos , e dende logo tamén dos meus.

Si o xénero de ciencia ficción e o de terror están dominados pola presenza do sobrenatural e pola angustia do inexplicable, quizais sexa a miña vida tan só iso, unha especie de novela de ciencia ficción na que eu intento buscar respostas a situacións que simplemente son inverosímiles e carentes de calquera tipo de lóxica.

***

E deseguido, quentes os motores e o ánimo que non estaba para máis trotes, ao outro lado do teléfono, con voz entre dormido e excitado, chama J. para lembrarme -a deshora, no peor dos momentos posibles- que tiña moza, que non sentía nada por min, que nunca ía sentir nada por min...E nun intento de recompoñer o pouco de muller que quedaba en min a aquelas horas díxenlle as que serían as miñas últimas palabras conscientes para el en toda a miña vida: "esta noite é unha boa noite para rendirse"

2011-07-10T16:40:00.000-07:00

Jo, qué fin de semana¡¡¡¡ Si quixera contalo , ¿ por onde empezaría?

¿A vida é ir dando tumbos de fracaso en fracaso? ¿Ou acaso hai que evitar os bandazos e procurar sempre certa estabilidade física, e á par emocional, ainda que eso supoña non vivir demasiadas aventuras?

Igual noutra vida fun gay.

Nun recantiño dun bar el e máis ela están sentados nun sofá un frente ao outro , de lado, ollándose fíxamente. El coloca a caña no xeonllo. Ela fai o mesmo. El síntese retado e coloca a caña sobre a cabeza:

-Sempre funciona- di

-Ata que cae- di ela

-Casi nunca cae.

E continúan falando e coméndose cos ollos, un flirteo inocente , mantendo certa distancia. A caña sobre a cabeza del. A caña sobre o xeonllo dela.

El cóntalle unha historia e para escenificala pega a súa cara á dela. Séntese a proximidade dun bico, pero non sucede.

Ela ten os ollos escuros, redondos, que non deixan de miralo. El ten os ollos azuis, fermosos, que non deixan de mirala. Falan. Rin. A cervexa sobre a cabeza del. A cervexa sobre o xeonllo dela.

2011-07-10T16:35:00.000-07:00

Zenet sobre o escenario para o tempo , e os soños quedan tamén suspendidos na súa forza, no seu xeito de moverse, de cantar, de transmitir, de comunicarse co público mentres canta...Zenet non decepciona, senón que che sabe a pouco, quedas con ganas de máis. Faite feliz con só pisar o escenario, e con cada canción transportáte por tódalas emocións que pode sentir o ser humano.

Zenet - Un beso de esos

2011-07-09T07:18:00.000-07:00

2011-07-09T03:47:00.000-07:00

As prediccións meteorolóxicas para os vindeiros días son de chuvia, ainda que quizais con unha pouca máis de calor. Parece que o verán se resiste, ou mesmo que acabou de pronto e de aquí ao próximo ano non nos queda máis que auga e negrura. É un fastidio, sí, pero non me está afectadno tanto como se podería pensar. Hoxe , por exemplo, é o día do gran concerto e teño postas nel demasiadas esperanzas. Hoxe vai ser un día deses que acaban senón xustificando un verán, polo menos definíndoo.

Tamén onte foi un día de esos, dos que se conservan nun caixonciño da memoria e quedan cando menos como anécdota que se contará durante anos a amigos e borrachos polos bares.

O licor café é unha borracheira bipolar. O alcol diche que durmas, e o café diche ¡vamoooossssssssssss¡¡¡¡¡

Os zapatos de tacón de agulla son falsos, son imposibles. Chegas a unha tenda e próbalos, camiñas un par de metros pola zapatería e dis "qué cómodos son ,estos sí".E cómpralos. Chegas á casa e volves a probalos na habitación, bordeas a cama con eles postos, camiñando erguida e altiva, e satisfeita repíteste "qué cómodos son, estos sí". E chega a gran ocasión, sexa esta unha voda, ou un baile , ou unha cita esperada...e pos os teus zapatos de tacón de agulla novos -qué cómodos son, estos sí- e baixas as escaleiras do edificio , cruzas o portal e saes á rúa. Unha vez na rúa daste conta de que os adoquíns non son as plaquetas perfectamente alisadas e niveladas da túa habitación. E camiñar convértese nunha aventura tormentosa, parece que camiñas por un campo de minas, vas esquivando furados , desniveis...Das tumbos, tropezas coa xente, non ves por donde andas porque de tanto mirar o chan esqueces de cando en vez levantar a vista. E cando ainda non conseguiches doblar a esquina daste conta de que os zapatos son unha merda, que de cómodos nada e que non poderás camiñar con eles nin unha rúa máis. Así que fas o máis sabio que podes facer, dar volta e cambialos polas sandalias planas de sempre, esas que xa teñen a forma do teu pé e que che sentan como unha segunda pel.

Pero eu , que son optimista, sigo comprando zapatos de tacón de agulla para cada ocasión especial que se me presenta.

2011-07-09T01:11:00.000-07:00

-Hola
-Hola
-¿Qué tal?
-Ben, ¿e ti?
-Ben. Pois non temos que ir a urxencias esta noite.
-¿Eh?
-Porque os dous estamos ben.
-¿Iso foi un chiste?
-Sí
-Bastante malo, ¿non? Esperaba moito máis de ti.

2011-07-08T09:38:00.000-07:00

Meticulosamente preparo a escea porque penso que o éxito está nos preliminares. E por iso acicalo o meu corpo con cariño e esmero. Hoxe quero parecer fermosa, pero non cunha fermosuroa impostada, como de catálgo de moda, senón esa fermosura que irradia frescura e quizais algo de descuido, como si realmente non dedicase horas a vestirme , peinarme e maquillarme, como si salise da casa como quen sae a comprar pan.

-Hola
-Hola...Eres máis guapa do que recordaba...
-¿Ti tamén traías ensaiada esa frase? E agora, ¿qué che digo eu?
-Di que parece que tardamos demasiadas estacións en encontrarnos, que parece que xa é inverno...
-Chove a mares..
-Podemos facer infinidade de cousas baixo a chuiva, tú máis eu.
-¿Por onde comezamos?
-Eu comezaría polo final, e logo todo será máis fácil. Por un bico ¿qué che parece?
-Non se me dan ben as primeiras citas.
-Por iso, así será como unha segunda cita, despois do bico...
-Eu viña disposta a contarche a miña vida, a aburrirte con historias de avogados e de erros cometidos. Tiña medo de non saber fuxir dos tópicos e de por pudor botar a correr.
-Iríache detrás. Baixo a chuvia.
-Creo que virías detrás, que non che importaría poñerte como un pito.
-¿Entón?
-Biquémonos. Logo, si che parece, podemos pasear un pouco.

2011-07-08T02:32:00.000-07:00

E si o amor verdadeiro non tivese nada que ver co sexo definitivo e consumado, senón coa paixón encendida a flor de pel e o cariño manifestado de calquera maneira que sexa? A paixón que se reflexa nos ollos e nas mans pero que non precisa consumarse nin agotarse en bicos con lingua nin fluxos corporais compartidos.

As veces, cando estou con el a soas, no sofá da miña casa, falando tranquilamente no medio da tarde, coa luz apagada,relaxados os dous e cómodos, creo que o amor é simplemente eso: a posibidade de estar así os dous, regalándonos os ollos e acariciándonos co tono das nosas voces. Si fóra nos acompaña a chuvia ,entón xa non me cabe ningunha dúbida.

-¿Te casarías conmigo?
-Me casaría contigo ahora mismo.
-Eso sí que es un piropo; lo dijiste de verdad.
-Y nos iría bien.
-No lo creo , yo soy un desastre y tú eres muy estricta.
-Soy muy fácil de complacer, sólo necesito cariño y buen sexo.
-Pues yo te daría cariño. Buen sexo , no creo. ¿Y entonces podría ser un desatre?
-Si me das buen sexo y cariño , sí. Y tendríamos una hija, inmediatamente.
-Pobriña, cómo nos iba a salir. ¿Y quién la educaría?
-Los dos.
-¿Con tus principios o con los míos?
-Tú no eres ningún tarado con ideas radicales de derechas, puedo tolerar tus ideas.
-Y nuestra primera vez...
-Sería el día de la boda.
-Eso sí qué sería romántico...pero no podríamos. Yo estaría borracho, y tú probablemente más borracha que yo.
-Pues al día siguiente, qué importa. Si hemos esperado tanto tiempo...por un día...

Zenet - Amaneció sin querer

2011-07-06T13:07:00.000-07:00

"pronto se hizo temprano..." Cantas veces sucedeu o que conta a canción e que pouco soupen contalo eu deste xeito. E agora, que descubrín esta canción, que só podo pensar no momento de encontrarme por fin frente a frente con este cantante desexaría que él me acompañase: Él, baixiño, xa non un neno, ollos azuis, voz suave, e esas pequenas arruguiñas ao redor da boca e bordeándolle os ollos...
Gustaríame que me acompañase ao concerto; máis ca nada. E si el me acompañase eu calzaría uns zapatos de tacón moi alto, para ser por unha vez a máis alta, e saber por unha vez que se sente ollando a un home frente a frente, cos meus ollos á altura dos seus ollos. E quizais me puxese un sombreiro, para ocultarme cando non pudise sosterlle a mirada, cando estivese a punto de poñerme a temblar. Pero como non vai ir non sei que vou poñer para ese concerto tan especial e que preparo con tanta dedicación. Entón miña irmá -sabiamente- díxome "Vístete como si él estivese alí, quen sabe, tal vez aparece". E así , con esa frase que foi como unha palmada nas costas, sentinme reconfortada, ilusionada.
Porque algunhas veces hai que crer na maxia para que de verdade suceda.

2011-07-05T09:42:00.001-07:00

Nunca acaba esta historia, non é posible contala , porque ainda non está rematada, e ao mesmo tempo, tampouco podo ilusionarme con ela porque non avanza, parece estar detida para sempre, no punto aquel no que nos coñecimos e nos bicamos e rompinos as barreiras que nos deixaban relegados a amigos para permitirnos trascender a outro tipo de relación, relación que non acaba de definirse.

No verán non me gusta falar de amor. Nunca me gusta falar de amor demasiado, pero menos no verán. Quizais porque estou soa e xa non creo nos sonos infantís nos que as mozas procuraban príncipes azuis. Sin embargo púxenme algo romántica nestes comezoa de xullo, como si quixese co meu esforzo escapar desta frivolidade que se está apoderando de min por momentos.

A. agarda por min na porta dunha discoteca, non lle deixaron entrar e chámame por teléfono. Eu dígolle que espere, que vou. E remato a miña cervexa tranquilamente. Non me importa si agardará ou non.

A. (outro A.) envía un email no que me desnuda con suavidade , con certo romanticismo. Soame a cousa a conto gastado, nada orixinal, coma unha especie de ritual que segue con todas as mulleres que algún día lle regalaron os ollos mentres él estaba subido no escenario. É un gran actor.

A. (outro A.) fai tempo que non aparece, que non contesta aos meus sms, que non me bica nos labios. É o meu preferido A. ,porque sabe como achegarse sin facer ruído, como abrazarme sin que escape a correr, como facerme tremer...Non me queda outra que confiar no destino, que lle de por xuntarnos, e que el non teña medo de namorarse.

2011-07-05T01:36:00.001-07:00

"-Oye: ¿podemos hablar un rato a solas?

-Claro.

-No. Aquí , no.

-¿Dónde?

-¿Qué te parece el hotel del otro día?

-¿De qué hablaríamos?

-No hablaríamos.

-Está bien. Me lo pensaré.

-¿Y cuándo me dirás que sí?

-No sé. Ya veremos."

***

" El enamoramiento es una crisis de personalidad. Afecta a todos los aspectos de la vida. El trabajo. El ocio"

***

"Se me ocurre que, después de mantener una relación sexual con una persona, suele darse por supuesto que se podrá repetir la experiencia tantas veces como a uno le apetezca. Cuando se ha roto la barrera del pudor, cuando se ha llegado lo más lejos, o lo más adentro, que se puede llegar con una persona, es absurdo volver a levantar muros y retroceder a las distancias que marcan las reglas de urbanidad. Me parece una mezquindad, una bajeza."

***

"Si Shakespeare, Chejov y Lope de Vega no me están esperando en alguna especie de paraíso, todo lo que estoy haciendo es vano, ridículo y absurdo."

Espera,ponte así. Andreu Matín

2011-07-04T14:00:00.000-07:00

Hai mensaxes confusas que te deixan cun run run constante na cabeza inutilizándote casi para calquera outro pensamento. A miña é "Eu tampouco xogo ó despiste".

Son defensora da contundencia, sobre todo no que ao sexo e ao amor se refire, e non me gusta perder o tempo en explicacións insustanciais e rodeos innecesarios. Para min un café é un café e un polvo e un polvo, un gústasme significa exactamente iso, e un non é un non, rotundo e sin complexos.

Por iso prefiro sempre que un home faga o mesmo ca min e poña as cartas enriba da mesa dende o principio. O que sucede é que ás veces tamén me deixo caer no xogo da seducción, das palabras que din as cousas a medias e o coqueteo casi adolescente. Doume conta da traición aos meus principios, freno e procuro rectificar , en parte porque non me gustaría que o outro se perdese entre tantas medias verdades e guiños que poden parecerlle indescifrables. Freno e rectifico cunha post data ao final dun email. E chega o seu freno, e a súa rectificación casi ao mesmo tempo. "Non fan falta p.d. , Emma , eu tampouco xogo ó despiste".

¿Rompín a maxia? ¿Estropeei coa miña obsesión pola claridade das cousas o que podía ser unha bonita historia de conquista? ¿Rematei co coqueteo que tanto me estaba gustando? Ou pola contra, deixando as cousas claras ¿abrín a porta a un atrevemento ainda maior que nos permita xogar coas palabras máis abertamente, sendo moi conscientes do que realmente estamos a dicir?

2011-06-30T15:27:00.000-07:00

Pechei a porta ao mundo despois de varias cañas e moita frivolidade, precisaba un momento tenro no que estivese por fin cara a cara co meu destino. E non tiven medo ao servirme unha última copa e poñer algo de música. Necesitaba a miña alma desgarrada con romanticismo, romanticismo no que eu non creo pero que sí que podo lembrar. Sí, a esencia última do romanticismo volta a min como aquel recordo dos xelados que tomabamos de nenos, que sabían a gloria e que logo deixaron de fabricalos. Nada voltará a ser igual e sin embargo non podemos escapar da memoria.

Unha copa e unha canción antes de abandonarme ao sono como quen se abandona ao fin dun abismo infinito.

2011-06-29T13:05:00.000-07:00

Mi marcapasos ha decidido terminar sus días, pero no de pronto, sino de una forma agónica que obliga a los médicos a reprogramarme para vivir bajo mínimos los próximos meses. Sesenta pulsaciones por minuto y todo el tiempo del mundo para gastarlo como quiera. Tengo la sensación de que el destino se está partiendo de risa conmigo, que esto ya no es una simple broma inocente o una zancadilla que me ponen para que espabile, sino una auténtica putada de la que no se si voy a recuperarme. Mi vida entera bajo mínimos , y curiosamente, no pierdo la sonrisa. Al contrario, me divierto e incluso por momentos experimento sentimientos parecidos a la felicidad.

Me perturba sin embargo verme postrada en días de finales de junio en un sofá con la tensión bajo cero y el corazón latiéndome en la garganta. Me perturba no poder caminar al ritmo que lo hacía antes y sobre todo me perturba y me cabrea sentirme como un robot al que han programado para que apenas pueda moverse.

Sin embargo siempre pensé que todo se puede suplir con voluntad y mañana me he dispuesto a recomenzar, sea por donde sea.

Me cargué de libros existencialistas que se de entrada que no van a sentarle demasiado bien a mi espíritu, pero los combiné con una selección cuidada de dvd frívolos e inconsistentes: la sexta temporada de Sexo en Nueva York. Si, me preparé para la postración por si mi corazón no quiere darme mañana una tregua.

Supongo que es lo máximo que puedo hacer por mi en estos momentos.

Pero , ¿cómo se afronta un verano entero a 60 pulsaciones por minuto y bajones de tensión cada dos por tres?

Y , me pregunto además, ¿es posible el sexo con un marcapasos que agoniza dentro de mi pecho? ¿ No agonizaré yo al mismo tiempo que mi marcapasos?

¿Cando sabemos que unha persoa que acabamos de coñecer vai formar parte importante do noso presente e quizais incluso do noso futuro? ¿Qué clase de intuición nos indica que alguén que entrou por casualidade na nosa vida vai a quedarse?

Que che vaia bonito

2011-06-29T00:23:00.000-07:00

A clave de todo, da supervivencia por exemplo, está en non pensar demasiado nas hostilidades, nos ventos en contra, e simplemente alargar a gorxa o máis posible para quitar a cabeza do furado e respirar. Non se comprende senón outra maneira de soportar a adversidade sin ver flaquear o ánimo. Pero o malo de todo letargo é cando alguén -sin malicia- ven a despertarte como para facerche un favor, e ponche diante o espello e a realidade ao mesmo tempo, para que dunha vez por todas sufras o que tes que sufrir e pises por fin consciente o fango que che corresponde.

Parecería que me fixen ainda máis pesimista, pero non é certo. Onte un amigo revolveu os meus adentros para dicirme dun xeito casi cariñoso que a vida é puta e cabrona dabondo e que a xente non merece demasiado a pena. Eu teño dúbidas ainda , en xeral, en canto á maldade da humanidade enteira, pero sin embargo non podo albergar ningunha dúbida sobre a maldade dalgunhas persoas que durante dez anos formaron parte da miña vida.

En cuestión de minutos, o que dura un café nun bar , saltaron polos aires dez anos da miña vida e quedaron atrás con contundencia os que foran máis que amigos e compañeiros. Alí amei , vivín, fun feliz e chorei como en ningún outro lugar. Fun eu por riba de calquera outra cousa e entregueime en todo durante moito -demasiado- tempo.

E sin embargo, nun café nun bar, esnaquizouse aquela vida e aquel pasado convertiuse en bruma xa inaccesible para sempre.

Non quero mirar atrás, e menos tinguir os pensamentos de melancolía, quizais porque durante os últimos tempos fun intuíndo pouco a pouco que non paga a pena. Cadaquén coa súa conciencia, e que logo leven polo mundo a cabeza como poidan, pero non serei eu a que veña aquí a facer comparacións nin reproches inútiles.

En Seaga botaron a dous á rúa e os bombeiros da provincia puxéronse en folga. Todavía caben comportamentos solidarios e casi heroicos, que me fan estremecer. ¿Pero é este o comportamento xeral da xente?

O que máis doe e darte conta , pasado o tempo, que amaches de verdade; que entregaches parte de ti minuto a minuto e que a esa entrega lle chamaches sin pudor e con orgullo amistade . E chegada a hora da verdade, cando precisas que alguén máis ca ti teña unha pinga de memoria, todo continúe xirando sin máis, sin nin siquiera unha tarxeta postal que diga "que che vaia bonito".

2011-06-27T13:32:00.000-07:00

O verán instalouse oficialmente coa fin de semana de terrible calor que acaba de pasar. Eu estiven en Lugo reconstruíndo unha vella amistade coa frescura casi dos adolescentes. Porque hai amistades así ,que afloran cando lles das un pequeno espacio, como si o tempo e a vida e os distintos camiños que cada un de nós tomamos non puidesen alonxarnos nunca. A verdadeira amistade consiste precisamente niso, nos encontros a través do tempo nos que a conversa flúe como si a última vez que nos atopamos fose onte á tarde e non fai anos.

Estaba cambiándose para saír, probando vestidos e zapatos na procura máis da comodidade que doutra cousa,e ao rematar buscou dúas pulseras que lle dan sorte e que facían xogo co vestido polo que optou finalmente. Pero cando xa tiña postas as dúas pulseiras, unha branca e outra negra, quitou a negra e dixo : "Para ti, eres mi mejor amiga y quiero que tengas algo mío". E eu quería dicirlle tantas cousas naquel momento...Pero ás veces non podemos expresar o que sentimos con palabras, e simplemente dixen gracias.

O neno de seis anos díxome nada mais coñecerme:

-¿ y tú cuantos años tienes?

-Como tú madre- contestei eu.

-Estoy confundido, mi madre y tu no sois como las señoras de vuestra edad. ¿ Por qué?

Despois de casi dez anos díxome no medio dunha festa popular , entre churrasco ,vellos e gintonics que se lembraba moitas veces do único bico que nos demos, no asiento de atrás do coche de miña irmá unha noite de borrachera. Logo díxome que lle gustaría casar conmigo, ter un fillo conmigo , vivir toda a vida conmigo...

2011-06-24T02:28:00.000-07:00

Vuelvo a este espacio, después de unos días ausente, con el firme propósito de no ser sincera. La sinceridad me agota, me deprime y me aburre. Que sirva esto como una declaración de intenciones para el futuro, para que los que caigan en la horrible lectura de este blog entiendan la perspectiva real de lo que leen.

¿Hasta dónde podemos confiar en las personas? ¿Cómo y cuándo sabemos que un desconocido es de fiar? Un hombre de pronto te conoce, y comienza a llamarte a todas horas, te pregunta que tal estás, te invita a un café, te dice que quiere conocerte pero que tiene para hacerlo toda la vida, se porta bien con tus amigas, mantiene las distancias, no te presiona...¿No es lo que todas queremos? ¿Un hombre que realmente nos demuestre que está por nosotras y que le importamos realmente más allá del físico y de otras superficialidades? Y sin embargo a mi, que estoy acostumbrada a tratar con el "homo progresus", fruto de esta sociedad avanzada en la que nos intalamos todos más o menos en una adolescencia perpetua de la que sólo nos despojamos para ir a nuestros maravillosos y respetables puestos de trabajo, no me fío demasiado de las buenas intenciones de un hombre que me trata como si yo fuese la única mujer del mundo acreedora de todas las virtudes. No termino de creerme ese ritual de conquista más propio de la época romántica que de la actual y en el fondo, creo vislumbrar un pequeño grado de paranoya o psicosis.

Así soy, producto de la sociedad materialista y acelerada en la que vivimos, en la que los hombres parecen poner todo su empeño en conseguir un polvo de una noche para desencantarse con los primeros besos del amanecer que incluso a veces no llegan ni a darse. Y mis amigos me recriminan a veces que soy una mujer fría, incrédula que no da oportunidades al amor, y que soy yo la que de manera superficial se adentra en la vida de esos hombres para quedarse el menos tiempo posible. Pero no es cierto. Yo observo, y los hombres de este siglo, por lo menos los que me rodean a mi diariamente, sólo son buenos amantes si tienen una pareja estable de muchos años con la que hacer barbacoa en familia los domingos. De lo contrario, acojonados por perder su estatus de perfecto "single" que hace-lo-que-quiere- como-y-cuando-quiere no se atreven ni a invitarte a una cocacola como simple preámbulo para un sexo desenfrenado y sin compromiso. Todo lo que sea levantar el teléfono y concertar una hora y un lugar, es una especie de compromiso que hace peligrar su vida de soltero. Así que viviendo en este error de base, la mayoría de los hombres solteros que pasan de los 25 y no tienen novia, mujer o amante que les haga la colada y la cena, esperan a encontrarte por azar en un bar o en una discoteca, la que soleis frecuentar los dos, y esperan que por su cara bonita y otros encantos que intuyes de él, pero que nunca te mostró ni te mostrará, te vayas con el a las 8 de la mañana a chupársela a un portal.

Y por eso, cuando irrumpe en nuestras vidas un hombre que se comporta de otra manera , yo no puedo más que desconfiar. ¿ Qué intenciones tiene realmente?

Me decidí por fin a quedar con él, para una cerveza a media tarde, algo rápido. Pensé que quizás le esté prejuzgando y que no estoy comportándome con él como me gustaría que se comportasen conmigo.

En la cita mantengo las distancias, pero me muestro receptiva. Opté por dejar en casa todo prejuicio, pues de lo contrario no habría ni aparecido. Le escucho, le cuento y procuro activar los resortes de la confianza.

El se vende como si fuese un comercial ofertándose como mercancía con garantías de futuro: hombre de cuarenta, culto, que habla tres idiomas, con carrera , amante de su familia, fascinado por mi, con deseos de conocerme y respetarme y amarme el resto de mi vida. Y a cambio me pide una simple oportunidad para que le deje conocerle.

Tontea , coquetea, se pierde en mi escote mientras le hablo y casi está a punto de convencerme de su normalidad.

Se despide como un caballero en la puerta de mi casa. Siguiendo con su prudencia y su saber estar me pide un abrazo de despida, y lo recibe como un niño que recibe un tesoro , con brillo en los ojos. Me lo he creído casi del todo.

Llevo dos minutos en casa y recibo un sms. Me da las gracias por compartir mi tiempo con él. Parece un gesto romántico aunque quizás un tanto empalagoso, pero lo recibo con cierto agrado, o por lo menos no llega a incomodarme. Y con ese regusto que dejan las cosas bien hechas, voy lavándome los dientes, poniéndome el pijama, encendiendo el ordenador...cuando suena el teléfono.

Es él. No pasaron ni diez minutos. La cosa empieza a pasar de castaño oscuro. Contesto molesta, muy molesta. "Estoy durmiendo" Puede que sea un tipo tradiconal, que le guste un huevo y que quiera conocerme a toda costa, pero es un pesado.

Piensa mal y acertarás:

El mundo es un pañuelo y esta ciudad mucho más. Afortunadamente a veces, también hay que decirlo.

Tomando un café con una amiga me enteré de que el chico de la cita de anoche es el mismo con el que ella se fué una noche a su casa. Típico encuentro nocturno, que bien podría terminar en unos besos en un portal , en un polvo o simplemente en una copa con charla en cualquier pafeto de la ciduad, al gusto del consumidor. Nunca supimos como terminara aquel ligue de una noche de mi amiga, y por discreción no preguntamos. Yo personalmente creí que su discreción respondía a su pudor y a su falta de costumbre respecto a lo que a rollos de una noche se refiere. Pues bien, el chico aquella noche -mi chico amable y embaucador- intentó forzarla en su portal ,cuando ella después de los primeros besos se dió cuenta de que no quería ir más allá. Forcejearon y ella consiguió con su fuerza echarle finalmente. Al día siguiente estaba llena de moretones por los golpes del forcejeo. No le denunció. No se lo contó a nadie. Hasta ayer.

Ese chico es mi chico, el de mi historia, el que me ofrece el paraíso así de golpe, a mi, por ser yo.

Creo que me mareé cuando mi amiga me contó lo que le pasó aquella noche. Y de pronto las imágenes de mi encuentro con el volvieron a mi cabeza a borbotones. Era como estar en una película de Antena 3 de la sobremesa, una mujer engañada por un hombre y que se convierte en víctima sin haberse dado cuenta, cuando ya es demasiado tarde.

Y la pregunta continúa en el aire ¿Cómo y cuándo sabemos que un desconocido es de fiar?

2011-06-15T03:05:00.000-07:00

Estou lendo un libro no que se parte dunha concepción pesimista do home, como un ser horrible, incapaz de solidaridade, de amor, de compaixón. Un ser cruel por riba de calquera outra máxima, ao estilo de Plutarco "o home é un lobo para o home". E pregúntome entón, ¿cal é a miña idea sobre o home? ¿creo todavía na raza humana?.

O libro vai sobre a guerra, os seus horrores, o seu sinsentido , sobretodo. E de como a guerra nos deshumaniza ainda máis ata facernos esquecer quenes somos, a quen odiamos e por qué os odiamos. Supoño que eu todavía estou a salvo desta visión negra e nada esperanzadora sobre a nosa especie. Non vivín ningunha guerra nin episodios violentos de calquera tipo, son dende este punto de vista, unha privilexiada.

Sí, creo no home todavía, cunha fé cega e absoluta. Creo que hai homes malos e que a maldade , o crime a opresión a tortura...non están xustificadas de xeito algún, que non hai culpables máis alá do que causa o mal mesmo, pero creo que prevalece un fío de solidaridade invisible que nos une dalgún xeito e que se fai visible cando o necesitamos. Creo nas posibilidades e no futuro. Na intelixencia e nos sentimentos de fraternidade e ternura. E creo que era hora de que mo dixera a min mesma.

2011-06-15T02:51:00.000-07:00

"La gran derrota, en todo, es olvidar, y sobre todo lo que te ha matado, y diñarla sin comprender nunca hasta qué punto son hijoputas los hombres. Cuando estemos al borde del hoyo, no habrá que hacerse el listo, pero tampoco olvidar, habrá que contar todo sin cambiar una palabra, todas las cabronadas más increíbles que hayamos visto en los hombres y después hincar el pico y bajar. Es trabajo de sobra para toda una vida."

"Para que el cerebro de un idiota se ponga en movimiento, tienen que ocurrirle muchas cosas y muy crueles."

"En ese oficio de dejarse matar, no hay que ser exigente, hay que hacer como si la vida siguiera, eso es lo más duro, esa mentira."

"El cañón para ellos no era sino ruido. Por eso pueden durar las guerras. Ni siquiera quienes las hacen, quienes están haciéndolas, las imaginan. Con una bala en el vientre, habrían seguido recogiendo sandalias viejas por la carretera, que áun podían servir *

"No estaba contengo de haber dado mis cinco francos.

Cinco francos se interponían entre nosotros. Son suficientes para odiar, cinco francos, y desear que revienten todos. No hay amor que valga en este mundo, mientras haya cinco francos de por medio."

¨Sí, de lo más cobarde, Lola, rechazo la guerra por entero y todo lo que entraña...Yo no la deploro...Ni me resigno...Ni lloriqueo por ella...La rechazo de plano, con todos los hombres que encierra, no quiero tener nada que ver con ellos, con ella. Aunque sean noventa y cinco millones y yo sólo uno, ellos son los que se equivocan, Lola, y yo quien tiene razón, porque yo soy el único que sabe lo que quiere: no quiero morir nunca."

Louis-Ferdinand Céline. Viaje al fin de la noche

2011-06-04T08:20:00.000-07:00

Existen noites que se van complicando soas, ou quizais coa axuda do vodka, o caso é que rematan nunha resaca tremenda ao día seguinte e unha rosa de tela metida nun vaso con auga na cociña. O que sucedeu antes de que esa rosa de tela chegara a estar metida nese floreiro improvisado non ten demasiada importancia, simplemente é a constatación de que estou nun punto crítico da miña existencia.

Casi estaban todos os homes que me fan suspirar últimamente, todos revoltos no medio da noite, dentro dos locais , fóra dos locais, falando , ligando con outras que non eran eu, que non se parecían en nada a min. Así que busquei refuxio no alcol. E a cousa non fixo senón empeorar. En fin, que a miña vida amorosa é espantosamente triste.

O home máis guapo da cidade estivo frío e distante, eso que facía demasiado tempo que non nos viramos. O home máis simpático e pillo da cidade tamén estivo distante, estaba probablemente intentando ligar con alguén e por iso non podía prestarme demasiada atención, sin embargo non descuidou os seus bos modais e levantoume no aire coma sempre fai para saudarme e díxome que estaba moi guapa. Nada máis.

O último home co que me deitei estivo moi moi distante, pero non o suficiente como para deixar de darme un bico e logo pasar de min como si non existese. Un morreo apasionado , un coqueteo insustancial e ao darme a volta, xa estaba ligando con outra.

Sin embargo había ao meu lado todo o tempo un home pequeno, calvo e simpaticote que non me deixou soa nin un segundo e que empeñou en facerme a noite feliz. Traiame unha ceveza tras outra,e aguantou estoicamente as miñas bágoas de depresión alcólica e o meu rosario de lamentos, que si fulanito pasa de min ou menganito está con outra; en fin ,que ahí estaba este home facéndome compaña, coidándome e dicindome o marbillosa que son mentres eu non facía máis que chorar por homes que o único malo que podo dicir deles é que non lles gusto tanto como me gustan eles a min.

Si fose lista e me quixese un pouco a min mesma, agora tería grabado no meu móbil o número de teléfono dese home pequeno e calvo, convidaríao a un café e daríalle as gracias por non ser o home máis guapo da cidade, nin o máis pillo, nin o último co que follei, daríalle as gracias por ser simplemente él e non deixarme soa.

2011-06-02T03:59:00.000-07:00

A mesma sensación que cando tiña 15 ou 16 anos e remataba un curso máis do instituto; esa nostalxia acumulada de golpe nas entrañas, esa tristeza mezclada coas promesas dun verán a punto de estrenarse, ese abismo de incertidume ante o futuro e a esperanza de que o próximo ano voltemos a atoparnos todos xuntos na mesma clase, coa mesmas poucas ganas que tiñamos este, coas mesmas queixas, construíndo sen darnos conta un comezo de amistade.

Alba, Tito, Mónica, Yuliet, Leticia, Ana, Elisa, Bea, Paula, María, Luis, Rosana, Nilsa, Conchi, Montse e Raquel.

Cristina.
*

Hai emocións, sensacións, que nunca deberiamos deixar de sentir, das que non debemos privarnos baixo ningún concepto. Ir a clase, compartir durante un ano pupitre nunha aula de instituto ,coa súa pizarra verde e as súas sillas e mesas verdes, facer deberes, falar en clase, facer exames, poñerte nerviosa, namorarte dun compañeiro, quedar despois de clase, facer amigos, quedar para estudiar, ir dar apoio aos compañeiros nos exames, intercambiar os números de telefono, prometernos amistade, sentir unha profunda tristeza ao rematar o curso, aferrarnos como se de un salvavidas se tratase a ese último día, o día que dan as notas, como a posibilidade última de dicir o que non se dixo antes, de sentar as bases do que vai a ser a nosa relación no futuro, a amistade a proba, e a promesa -sempre a promesa- de encontrarnos no próximo curso, ainda que todos sabemos que nada será igual.

O PSOE sempre estivo arriba

2011-05-31T12:53:00.000-07:00

O 22M a miña rutina rompeuse a golpe de eleccións municipais xusto o día no que cumplía anos, e xusto cando a debacle electoral do PSOE era xa un feito constatado cun escrutinio casi rematado , eu vivín unha das situacións máis vergonzosas da miña existencia, só comparable a ese pesadelo recurrente que tiña cando era nena no que me visualizaba no medio de clase en zapatillas mentres todos os nenos sinalaban co dedo os meus pés e morrían coa risa. Aquilo afortunadamente para a miña madurez futura libre de traumas infantís foi só un soño que nunca chegou a realizarse. Sin embargo, o domingo día 22 toquei teito no que a facer o ridículo se refire.

Os do PSOE de Vilalba acudimos despois da xornada electoral a unha sede improvisada nun hotel onde colocamos o cuartelillo central para seguir os resultados, e disfrutamos alí dun catering por todo o alto a base de embutidos, tortilla e outras viandas frías, e por suposto moita bebida. Nunha esquina do salón colócase unha mesa grande frente á pantalla da televisión onde se sintoniza a galega para ver en tempo real como vai o escrutinio en cada recuncho de Galicia. Ao arredor da mesa soen sentarse os membros da executiva así como os que nos poñemos máis nerviosos co resultado e precisamos estar ben cerca da tele para que non se nos escape nada.

Os meus nervios sempre me xogan malas pasadas nestas xornadas electorais, e máis ainda cando a cousa pinta mal dende o principio e a realidade apunta a unha debacle socialista en todas partes. Estaba de cumpleanos e o meu partido perdía posicións de goberno: deume por facer o único que podía facer , beber cervexa pegada á pantalla do televisor.

Bebín unha cervexa e outra e outra, e entre tanto de cando en vez ía xunto aos meus pais que se encontraban nunha esquina do salón comendo tranquilamente; e mantiña conversas con uns e outros militantes que demostraban a súa tristeza de maneiras diversas, con bágoas, convidándome a outra cervexa, con indignación...E logo voltaba ao meus sitio , sentada nunha esquiniña da mesa que se atopaba frente á tele, ao lado do secretario xeral e candidato á alcaldía e dun militante que non paraba de facer contas cunha calculadora a medida que ía avanzado o escrutinio. A tele vomitaba a derrota en datos por concellos , por orde alfabética e por provincias, e un mudo Roberto Blanco (tiñamos a tele sin volume) comentaba os resultados con aire vehemente. Eu seguía bebendo e lendo os datos que pasaban rápido pola pantalla e que ainda non eran definitivos. Tanta cerveza fíxome ir ao baño , e unha vez alí dinme conta de ata onde chegaba a miña dose de alcol aquela noite.

É infalible, vas ao baño, miraste fíxamente no espello e descubres cal é o teu grado de alcolemia, inversamente proporcional á distancia entre a túa cara e o espello do lavabo.

Consciente disto , saín dignamente do baño e voltei coa idea en mente de beberme outra cervexa. Reparei deseguida na ausencia de meus pais e dos veciños cos que se atopaban ,e ainda que me extrañou que se foran sin despedirse , non lle din demasiada importancia. Busquei unha cervexa por todalas mesas , pero foi inútil , retiráranas todas , o cal me fixo pensar que a festa xa acabara. Voltei resignada ao meu sitio, na esquiniña da mesa colocada frente ao televisor ,ao lado do secretario xeral. Na tele saía agora Ricardo Varela, o secretario provincial de Lugo, facendo unha valoración dos resultados tan desfavorables para o PSOE. Sorprendeume que prestasen tan pouca atención e que houbese tanto barullo e nin corta nin perezosa mandei calar de xeito contundente. Foi entón cando reparei en que todos me estaban mirando con xesto pasmado e que ademais non coñecía a naide daquela xente. Por un momento só se me veu á cabeza unha cámara oculta e sin pensalo demasiado preguntei enérxica ¿onde está Eduardo? como quen no medio dunha situación descoñecida e ante unha ameaza de perigo o máis importante fose saber onde se atopa o capitán. Aquelas persoas que estaban sentadas ao meu carón seguian ollándome estupefactos, e un deles díxome sinalando cos seus ollos a chapa do PSOE que lucía na solapa, e cun tono suave e tranquilizador, como si falara cun tolo : Os teus están abaixo.

Ollei a un lado e ao outro e caín na conta do que estaba a suceder. Ainda así , mantívenme firme , no meu sitio, e espetei un "pero si o PSOE sempre estivo arriba".

Coa mesma levanteime da mesa e nun intento de sair dalí co mínimo de dignidade que tal situación me permitía, abalanceime sobre a candidadata do Bloque ( á que non coñezo de nada e non vira máis que nas fotos que penduraban nas farolas durante a campaña) e dinlle un par de bicos e un abrazo tan forte como si del dependese a miña vida. Feliciteina, díxenlle - patética- que a seguira durante a campaña e que subira expresamente a saudala . E despois desa escea chea de dramatismo, dese monólogo atroz que lle soltei á rapaza ante a súa cara de absoluto asombro, saín andando de puntillas daquel salón sin mirar atrás.

Voltei a onde estaban os meus. Na esquina ao fondo seguían meus pais, e nas mesas que se repartían pola estancia había cervexas a esgalla. Collín unha e bebina casi dun trago. Fun ao meu sitio e ollei a Eduardo -o noso secretario xeral- para cerciorarme de que non me voltara a equivocar de sala. Na nosa tele seguía Roberto Blanco movendo os beizos sin volume e todos lían os datos que pasaban escritos por abaixo.

-Non me preguntedes cómo o sei, pero en Tele Lugo está Ricardo Varela facendo unha comparecencia en directo.

E continuei bebendo, non só para diluir no alcol a derrota, senón tamén para esquecer o momento máis "terra trágame " de toda a miña existencia.

Ao 15-M fáltalle falar de economía

2011-05-30T10:53:00.000-07:00

Estou lendo nestes días con relativa atención as reivindicacións e propostas dos "indignados " que tomaron dende fai quince días as plazas máis importantes das nosas cidades e ainda que suscribo totalmentes as verbas dun abogado en twiter, que viñan a decir que non se pode agardar que alguén saia do coma bailando unha sardana, non comparto con rotundidade as propostas deste movemento. Defende a ultranza o estado de benestar -como fago eu- e piden a reimplantación de medidas de caracter social que o propio Zapatero implantou e logo se viu na obliga de retirar por mor da crise. Pero a defensa do estado de benestar, a salvagarda efectiva do mesmo é máis complexa que a súa mera formulación teórica. Non hai benestar sin progreso, sin beneficios , sin competitividade. Ao igual que non hai benestar sin carga impositiva. Que temos que defender con uñas e dentes o noso estado de benestar, signo distintivo do noso sitema económico productivo e político é innegable, pero ¿cómo logralo nun mundo que cada vez se volveu máis globalizado e máis competitivo, no que a economía europea perde forza comparativamente con respecto a Estados Unidos e á gran ameaza asíatica, ao sistema economico chino, ( e antes da gran destrución causada polo terremoto e o tsunami, o sistema económico xaponés)? As reformas políticas son importantes, e mesmo necesarias, pero son de todo imposibles de levar a cabo si non pasamos primeiro por unha autentica renovación do sistema productivo e non procuramos por riba de todo a competitividades co resto dos sistemas productivos mundiais. Falar de política á marxe do sistema económico nun mundo globalizado, superada a era da industralización e insertado de cheo nunha era tecnolóxica -biotecnolóxica- é quedarse á marxe da realidade e construír postulados teóricos que que morrerán no ardor romántico da utopía.

A clave, e ao mesmo tempo o gran reto que temos que asumir canto antes é a modificación do sistema productivo, resaltando os rasgos distintivos do mesmo como é o factor humano e social ,pero sin perder de vista a necesidade de ampliar a competitivade cos mercados mundias. ¿Cómo se fai isto? O erro máis grave que probablemente se está a cometer é procurar a competitividade emulando aos americanos, esto é , liberalizando o mercado laboral, facilitando o despido, ampliando as xornadas de traballo e deixando estas ao arbitrio dos empresarios, primando en fin a liberdade da empresa e deixando de lado o factor humano. O sistema americano funciona a nivel económico, pero destrúe o estado de benestar e polo tanto non é o sistema que debemos defender.

Hai outro problema. ¿ Quenes temos que loitar xuntos pola procura dun novo sistema productivo que nos permita manter a flote o noso estado de benestar? A resposta neste momento parece ser Alemania, o motor da UE e ao que seguimos todos os membros da Unión sin rechistar. Segundo gran erro. Alemania non é Europa e non defende os intereses de Europa. Por eso, resulta fundamental saber quenes somos, que temos en común os europeos , e ser concientes de que a construcción dun modelo económico novo que nos permita competir con EEUU e Asia debe construirse en común, sobre bases europeas conxugadas e cohesionadas, cunha política económica común efectiva que defenda os intereses de toda a Unión.

Solo a través dun novo sistema productivo europeo, conseguiremos restablecer a productividade, superar a crise e competir a nivel mundial coas grandes potencias económicas, sin que eso implique o asesinato lento e agónico do noso estado de benestar.

Podemos pedirlles aos políticos miles de cousas utópicas, democracia directa a través de grandes asambleas, reducción de altos cargos, e carros cheos de políticas soiais (becas, pensións as 65 anos, pensións non contributivas, sanidade pública e de calidade a través da contratación de máis persoal, os 426 euros, a lei da dependencia...) pero todo esto non é posible si non hai recursos suficientes, si non hai productividade.

Ao igual que a igualdade tampouco e posible si non hai recursos que repartir. ¿ Qué sistema productivo temos que adoptar entón? Esta é a gran pregunta, e quizais esté na súa resposta a clave do noso futuro.

Quizais os xoves acampados ven con claridade os problemas e plantexan solucións lóxicas e desexables, que son máis ben modelos de sociedade ideal que pretende a recuperación de dereitos que criamos conquistados e irrenunciables. Pero no que hai que afondar é nas posibilidades reais de modifcar o sistema económico-productivo para ser máis competitivos, sin que eso signifique copiar aos amercianos. Fan falta políticos responsables, e tamén economístas, e psociólogos, e filósofos e periodistas, e bombeiros, e albañiles, e membros de toda a sociedade que xuntos constrúan un novo modelo para Europa; unha miragre como cando apareceu Keynes despois do crack do 29 e o reinventou todo. Precisamos un novo keynesianismo que nos permita aflorar na econía mundial coa diginidade de antaño e que non implique a renuncia ao mellor que temos, o compromiso social.

2011-05-27T13:36:00.000-07:00

Mis vecinos follan tanto y hacen tanto ruído que incluso cuando no están follando me parece estar oyéndoles follar. Los orgasmos de ella se me meten en la cabeza como una de esas canciones que escuchamos en el autobús y tarareamos sin darnos cuenta durante todo el día. Oh, dios, tarareo los orgasmos de mi vecina, a falta de los míos propios¡¡¡¡¡ Y es que el sexo es una asignatura suspensa últimamente, tanto que hoy , mientras paseaba por la playa y veía a una parejita de enamorados haciéndose arrumacos en el agua, me dió por pensar en cuánto tiempo llevaba yo sin hacerlo, lo del sexo digo. Porque en cuanto al amor es algo que ya doy más que por perdido.

Ni siquiera recuerdo cual fue el último tío con el que me acosté, bueno sí, sería uno de esos a los que yo llamo "chicos estándar" , a los que les debo yo las mayores alegrías de mi vida desde que me precipité vertiginosamente por la terrible senda de los treinta y tantos.

Chico estándar, dícese de aquel joven de unos 27 28 años, muy muy alto -imperdonable que no lo sea- de pelo claro y corte clásico, ni guapo ni feo, delgado de complexión atlética y con una inteligencia media que queda perfectamente disimulada por su corta edad y su falta de madurez. Sin duda un acierto sentimental.

Pues bien , desde que mi vida descarrila y yo doy tumbos , algunos chicos estandar me han ofrecido su apoyo y su cariño -a su manera- pero no ha sido suficiente. Lo malo de estos es que deben volver a sus obligaciones, a sus estudios, a dormir a la casa de sus padres, con sus novias a veces...Y así no me queda otra más que morder el cojín mientras subo el volumen de la tele y me cago en todos los familiares vivos de mis queridos vecinos. Un asco.

Por si esto no fuese ya poco, el PSOE se descalabró en las municipales y a mi me da por ir a la playa en lugar de preparar mis exámenes del segundo cuatrimestre. ¿Por qué estoy estudiando una segunda carrera, si probablemente nunca la termine y además no va a servirme para nada?

Debería estar ahora acampada por ahí, en la plaza de España, disfrazada de "indignada" aprovechando para ligar con alguno de 22 al grito de "democracia, democracia".

Lo mejor que leí yo sobre esto del 15-M y los indignados fué un twit -o como coño se diga- que en 140 caracteres o menos, resumía perfectamente la esencia del movimiento : "¿Qué es la democracia ? preguntaba mientras me metía la varilla de la tienda de campaña en un ojo. Democracia es tu puta madre"

Pues así es mi vida ahora, un poco de aquí y un poco de allá, y la mierda termina saliendo por todos lados, no importa cuantos colores me ponga encima y cuantas flores consiga engancharme en la cabeza sin perder la dignidad, agonizo igualmente , pero no me termino de caer del todo.

2011-05-25T19:28:00.000-07:00

Tiña tantas cousas que dicir sobre o resultado electoral ,que ao final quedei sin as verbas adecuadas, ao menos, sin as máis adecuadas, e todo foi silencio, baleiro. Pero ainda así sigo pensando moitas cousas, demasiadas cousas que algún día contarei.

Falou dabondo e falou ben, bastante rápido, elocuente e inxenioso como nos ten acostumbrados a través da súa escritura, directo e real como a vida mesma que nos pasa por riba mentres remexemos o café con leite. Disculpouse por si o facía mal, por si se lle podía intuir nervioso, ou algo peor, e cando por fin rematou o seu monólogo que non soaba para nada improvisado, de medio lado deixou escapar un pequeno bufido de liberación: libre ao fin. Tan só quedaba aguantar o tipo naquela mesa diante de toda aquela xente que ao fin e ao cabo só ían alí a ver a presentación do seu libro, a apoialo, a escoitalo únicamente a el. Supoño que é para sentir vértigo a cousa, como mínimo. O caso é que a pesar dos nervios e de querer desaparecer baixo terra , Jabois estaba guapo a rabiar e rezumaba humildade por cada poro; algo ao que non nos ten acostumbrados.

Hoxe dinme conta de que hai dous Jaois escritores: o que publica no seu blog e contesta implacable a cada crítica por dura que esta sexa, con ironía ,humor e saña, e o que escribe e fala e conta e se comunica a través dos seus artigos cun público que o segue de xeito incondicional e que estamos acostumbrados a perdoarlle todo e a querelo a pesar de ser el mesmo. Hoxe apareceu ante nós, ante o seu público máis amable , o Jabois un pouco puta e un pouco neno, que se sente sobre todo profundamente agradecido. Agradecido porque o lemos cada día, porque non precisamos do seu libro para coñecer os seus artigos e ainda así o mercamos coa única pretensión de apoialo e telo máis preto de nós; agradecido porque estabamos alí por decisión propia, conscientes de que era alí onde queriamos estar maís que en ningún outro sitio do planeta; agradecido porque sabe que confiamos nel e no que escribe e en cómo o escribe e que seguirá sendo así por moito tempo, por non dicir por unha vida enteira; agradecido porque probablemente non lle fallou ninguén...

"Sobran todas las palabras y faltan todos los artículos "

Algo está cambiando

2011-05-19T08:04:00.000-07:00

Á marxe da campaña electoral un novo movemento irrumpiu na escea nacional, primeiro en Madrid, para ir logo extendéndose polas grandes cidades (e mesmo chegou a Pontevedra) ao berro de "estamos indignados, democracia real xa", para facer tremer os cimentos deste sistema politico que a cada paso se desmorona e ameaza aos xoves cunha década perdida.

Leo os xornais, escoito os debates pola radio e pola televisión nos que se fala deste 15-M e vexo fotografías da protesta, sin evitar derramar bágoas de emoción, pois por fin sinto que está sucedendo algo, que a xuventude que parecía dormida, despertou por fin oprimida polo paro e a falta de oportunidades. Miles de xóvenes en paro , preparadísimos, probablemente a xeración máis preparada das últimas décadas, agonizando en contratos basura, infravalorados e malpagados, todo un potencial intelectual que se está perdendo co que iso conleva tanto para o país como para eles mesmos. Porque dos 20 aos 30 anos, ao igual que dos 30 aos 40, perder unha década de traballo e progreso no ámbito laboral e formativo significa perder o futuro, un futuro que non poderá recuperarse logo.

Mírome dende fóra e sei que eu tamén tería que estar agora en Sol, acampada e organizada xunto con todas esas persoas que sin grande base organizativa e homoxeneidade ideolóxica, se levantaron contra un sistema capitalista que demostrou que fracasou e que non é quen de manter intacto o noso sino de identidade: o Estado de benestar.

Fracasaron as políticas do FMI, fracasaros os gobernos europeos e fracasou o noso modelo político e económico. Toca un cambio, un cambio político que busque unha reconstrucción dos posutalados básicos, á marxe do sistema actual, e que redefina o modelo económico facendo primar a igualdade e o medio ambiente.

Miles de xóvenes , feridos de morte por un sistema que xa non da máis de sí, que só se preocupa do capital e non das persoas, que se deixou enganar pola man invisible dos mercados, saen á rúa en plena campaña electoral para dicir "algo está cambiando".

Non sei qué alcance real chegará a ter o 15-M no resultado electoral do próximo domingo 22, a verdade é que me mostro escéptica respecto a isto, porque non podemos esquecer que se tratan dunhas eleccións municipais e autonómicas na que o voto se decide valorando outras premisas e outros intereses. Probablemente se note nas Autonómicas de Madrid, e quizais nas municipais, certa tendencia ao voto en blanco que non creo modifique moito o resultado final. Sin embargo, lonxe da relevancia que poida ter o 15-M no proceso electoral do domingo, o que é indudable é que vai ter relevancia no futuro deste país. A xuventude -e os non tan xóvenes- están poñéndolle as pilas aos políticos, aos de esquerdas sobre todo e dicíndolles que sí que hai solución. Non son un grupo de persoas desorganizadas , ignorante e antisistema, senón xente que cree na democracia e pide maior capacidade e compromiso dos políticos nun momento no que queda demostrado que cos postulados de Adam Smith o único que conseguiremos será máis desigualdade sin conseguir maior competitividade coas outras potencias económicas.

O éxito deste movemento, penso eu, está na súa continuidade despois do 22-M; non nunha continuidade a pé de rúa durmindo ao raso en Sol , senón, na súa presencia continua e organizada nos medios que o fixeron nacer e desenrolarse: en internet. E conseguintemente , na súa presencia continua nos medios de comunicación de todo tipo e na sociedade en xeral, como interlocutores fundamentais cos partidos políticos e organizacións, para que a súa "indignación" non só non quede no olvido, senón que sexa tida en conta polos políticos, para que dunha vez por todas tomen as riendas do que sempre debeu ser o seu oficio, gobernar para os máis desfavorecios e na procura de sanear o Estado de benestar.

As revolucións son posibles porque arrancan dun sentimento profundo, dun convencimento profundo e dunha vontade profunda de mudar as cousas. Existe tamén a urxencia dun cambio, a seguridade de que é necesario un novo rumbo ou do contrario xa non haberá saídas posibles. Pero as revolucións non se fan só co corazón, e así, os xóvenes que están acampados en Sol nestes días contan con todo un aparato autorganizativo que está sendo apoiado por veciños e empresarios desinteresados que son o soporte imprescindible para que estas protestas se estén levando a cabo.

Quizais isto sexa unha das cousas máis relevantes da protesta. E relativamente sinxelo para a xuventude actual utilizar as redes socias, e vía twiter montar nuns minutos unha manifestación que berra e corea democracia xa ou o que sexa. O difícil é manterse vivos na loita pacífica,noite tras noite, improvisando no centro de Madrid un campamento urbano. E iso só se consigue cando detrás desta multitude indignada, cabreada e axfisiada polo sistema se atopa parte dunha sociedade que sente os seus problemas como propios, que os comprenden e apoian as súas reivindicacións ao cen por cen. Por iso os madrileños que teñen negocios colaboran con este movemento aprovisionandóos de alimentos , de sanitarios, de medicamentos, de mantas, e de canto precisan para manterse firmes na súa loita na rúa.

E ollo, quizais os membros activos deste 15-M non acudan as urnas o domingo, ou dentro dun ano nas eleccións xerais, pero todos aqueles que dun xeito silencioso e non visible están apoiando a toda esta masa que dixo por fin basta xa, estos sí que van ir votar e son unha parte tamén unha parte numerosa da sociedade.

Os tempos son chegados

2011-05-16T16:29:00.000-07:00

Algo está mudando na política vilalbesa, e non hai máis que ver cómo estaba o pasado domingo o salón de actos do Instituto para comprender que os socialistas de Vilalba xa non se esconden , xa non teñen medo e levan con orgullo as súas cores socialistas e a súa ideoloxía por alí por donde pasan.

O próximo domingo, día 22 de maio, eu cumplo anos e espero celebralo si non cun resultado electoral que convirta a Eduardo Vidal en alcalde, si cun resultado que faga máis forte a oposición do PSOE dentro do concello de Vilalba. Dende que teño uso de razón non coñecín en Vilalba (nin tampouco en Cospeito, a miña segunda patria) un alcalde que non fose do PP. Dende sempre, asistín cos meus pais aos mítines, e comecei despois , nos meus tempos de universitaria ,a militar primeiro nas Xuventudes Socialistas e logo no PSdeG-PSOE, e por iso podo comparar as realidades políticas en primeira persoa ao longo destes anos. Fai anos en Vilalba os homes e mulleres que tiñan unha ideoloxía de esquerda, que non comulgaban coas ideas do PP, tiñan medo de saír á rúa e dicir abertamente que non estaban de acordo coa política que facía a dereita. Non acudían aos mítines e non se deixaban ver en epoca de campaña electoral acompañados de socialistas. Nos mítines éramos moi poucos, recordo algúns de dez persoas. Era algo que tiñamos asumido, como se na terra de Fraga as cousas non puidesen mudar nunca.

Pero afortunadamente os tempos foron mudando, e fai catro anos, cun goberno socialista en España, e un goberno socialista na Xunta de Galicia, produciuse en Vilalba toda unha revolución ,e os resultados electorais para o Partido Socialista foron os mellores da democracia.

Agora, cun goberno en España que está en decadencia, e goza do descrédito popular por mor da crise global, e cun goberno na Xunta do Partido Popular, todo parecería indicar que Vilalba continuase na súa liña de dereitas de sempre, na súa quietude e inmovilismo de sempre, e mesmo que voltase o medo a instalarse nas xentes. Pois non. Os socialistas de Vilalba, militantes, simpatizantes, ou simplemente homes e mulleres de esquedas que sin moita preparación, pero con moito sentido común, son conscientes de que a politica do PP só beneficia a uns poucos, perderon o medo a que os vexan . E máis , recuperaron o orgullo de ser o que son, e non só non se esconden ,senón que se pasean por bares e rúas coas insignias do partido nas solapas e contan abertamente a todo o mundo o que significa sentir, vivir e votar socialista.

O mitin de Vilalba do pasado domingo, é un reflexo fiel do que estou a contar. Un cheo indiscutible, xente aplaudindo emocionada e contenta. Ilusión. E esperanza, por fin, dun cambio que sen dúbida Vilalba se merece.

Contou Vilalba coa presenza do Ministro de Fomento, un home de Palas que nunca deixou de ser veciño e amigo dos seus a pesar de dirixir un ministerio; que ven a Galicia cando se lle require, e que sinte con orgullo a súa terra e así o demostra constantemente. Estaba tamén o Presidente da Diputación, José Ramón, o noso candidato ,e a número dous da candidatura, Elba Veleiro. E tamén, a miña irmá ,que ía alí en calidade de Diputada Autonómica, pero que para min era tan só a miña irmá.

Non sei que vai acontecer o próximo día 22, pero a ilusión e a ledicia , e o orgullo que puidemos sentir en Vilalba nese mitin, ninguén pode xa arrebatárnolo.

Eurovisión 2011

2011-05-16T02:41:00.000-07:00

Pasou Eurovisión un ano máis e eu fun por terceira vez á festa de Eurovisión máis famosa e concurrida de Santiago de Compostela. Comezo a ser unha das habituais nesa festa, co que iso conleva de autoridade e facerse respectar, e ademais este ano co plus que me outorgaba o feito de ser a única lucense do evento, ao igual que a nosa representante Lucía Pérez.

A festas dese tipo ten unha que ir ben vestida, forzando un glamour que ainda que non existe de seu, poida polo menos disimularse nese día como si se tratase dun estilo do máis natural. O bó é que pode unha deixarse caer na excentricidade, e recargarse ata límites insospeitados, sin chamar a atención.

A miña porra foi un auténtico desastre. Apostei por Estonia como gañadora, e quedou penúltima, e puxen a Suiza no número dous, quedando finalmente última. Ademais foi Suiza o país que eu quixen para colgar na miña acreditación, vamos que todo un éxito. Ao final conseguín sair na foto oficial da festa, esa na que saen os cinco primeiros e o último, e según o anfitrión , o importante é sair na foto.

Disfrutei da actuación de España e debo dicir que me sorprendeu para ben, que a vin divertida, concentrada, afinada e moi simpática coa cámara, e que dende logo non comparto ese posto número 23; ao igual que non comparto o primeiro posto para ese dúo creado ad hoc que carecía de química algunha sobre o escenario.

Cando rematan as votacións, cando remata o Festival, comeza a festa no piso de Felipe. Unha festa que se convertiu xa nun clásico dentro do mundo dos eurofans e mesmo que está tomando certa relevancia e recoñecemento nos círculos de trintañeiros galegos. Non hai eurofan que se precie que non coñeza a festa de Felipe e que non estivese disposto a matar por unha invitación. E eu, casi sin comelo nin bebelo, fíxenme co meu posto e con dereitos de antiguedade.

Claro que nesta festa hai que seguir certos protocolos de comportamento, primeiro para integrarse e logo para caer simpático nese micromundo de fans eurovisivos. O primeiro que ten un que facer ao cruzar da porta para dentro é abandoar calquera prexuizo e desinhibirse por completo, deixando fóra complexos e vergoña. Porque cando o Festival remata, toca actúar. E ahí é realmente onde hai que poñer toda a carne no asador, onde se xoga un si ao día seguinte o van poñer verde ou non o anfitrión e o resto dos convidados máis antiguos na hora do almorzo ,entre café e café.

Eu este ano fun -a pesar de ir soa á festa- unha privilexiada. Tocoume facer a interpretación do país ganador, e despois tiven a sorte tamén de facer a actuación de España, e así , ataviada cunha perruca morena e longa, bailei o "que me quiten lo bailao" como si non existise máis vida despois deses minutos de música. E si a cousa ía de honores, eu que xa comezaba a telos todos, culminei ao día seguinte ao compartir o almorzo cos clásicos da famosa festa,e participar en primeira persoa na crítica constructiva e destructiva do que deu de si a festa e os seus participantes.

Por suposto que unha noite tan especial deu de si moitas outras cousas, algunhas que nin siquiera poderían comentarse por ser demasiado políticamente incorrectas, pero por agora con esto paréceme suficiente.

2011-05-14T07:48:00.001-07:00

Cando vivía en Santiago lía todos os días El Correo Gallego cunha devoción que raiaba a obsesión. A través dese xesto pequeno sentíame parte daquela sociedade viva e bulliciosa, cidadá santiaguesa pola gracia da universidade. Eran tempos de moita xuventude co que iso conleva, e eu descubría o mundo a través daquel xornal que me poñía en contacto coa realidade que transcorría fóra, lonxe da miña axetreada vida de universitaria que nunca puxo os pés na facultade de Dereito máis que para ir facer os exames. Cando marchei de Santiago para virme a Pontevedra pensei que o que máis botaría de menos sería a miña dose de xornal diario. Pero afortunadamente somos animais de costumes e caemos rápido en rutinas novas que nos fan esquecer o que quedou atrás, e aquel xornal pasou a mellor vida na miña memoria.

Comecei a ler dun xeito natural, casi sin darme conta, El Diario de Pontevedra con dedicación e entrega de adolescente que descobre o mundo. Xa non era universitaria, e comezaba a vivir unha vida real, con problemas reais ,e na miña nova etapa o Diario de Pontevedra ía ser a miña folla de ruta para moverme por unha cidade descoñecida.

Engancheime enseguida a este xornal , ata o punto de rexeitar calquera outro ainda que os contidos sexan sobradamente mellores. ¿A quen lle importan os contidos cando un xornal pode unirte por fíos invisibles a unha cidade e ás súas xentes?

Logo namoreime un pouco , e diredes, qué ten eso que ver co tema dos xornais; pois él escribía no Diario e facíao moi ben, por certo. Entón a miña dedicación e entrega ao Diario de Pontevedra convertiuse nunha devoción casi relixiosa, de fan ou de militante, que comulga a cegas con cada liña, con cada columna , con cada titular.

A min a política gústame moito, por eso deixei o teatro para estudiar Ciencias Políticas pola Uned, así que nestes días de campaña electoral eu ando especialmente contenta, como de festa todo o día de mitin en mitin e de cea en cea. Eu milito no PSOE de Vilalba e alí están os meus candidatos e tamén será alí onde pase eu a xornada electoral e onde deposite o meu voto para o candidato Eduardo Vidal, pero a estas alturas da miña andadura pontevedresa, Pontevedra tírame tanto como a miña aldea e as miñas raíces. Vou detrás de Louro con ánimo de fan adolescente, e aplaudo con rabia cando nos mítines se arranca cun "vou ser o alcalde de Pontevedra".

A candidatura de Pontevedra, a verdade é que me volve tola. Gústame do principio ao fin, e teño que confesar que eu non era devota de Antón Louro ao princio, que incluso me parecía algo estirado e inaccesible, pero un home que foi Delegado do Goberno, cunha traxectoria política impecable , que se codeou cos grandes da política a todos os niveis, ten unha xenerosidade abraiante cando retorna á súa cidade para volcarse na política municipal.

Agora non só considero a Louro un home xeneroso e un bó político , senón que me ten totalmente gañado o corazón. Porque Antón Louro non gaña a confianza da xente a través de discursos nos estrados, senón a pé de rúa, nas distancias cortas, falando cos veciños de tú a tú, contento de estar no lugar no que se atopa agora, pelexando pola alcaldía da súa cidade.

2011-05-07T00:29:00.000-07:00

Cóntase por ahí que as segundas partes nunca foron boas, pero quizais sexa só cuestión de dar segundas oportunidades, sin prexuizos e con vontade.

***

2011-05-05T02:16:00.000-07:00

Estrémeceme pensar que nalgunha parte do mundo , políticos que consideramos homes de ben, que gañan nobeles da paz, poidan xustificar a tortura, poidan afirmar sin poñerse colorados que o fin xustifica os medios.

Fálase estos días da morte -do asesinato- de Bin Laden por todas as esquinas, e cadaquén ten o seu punto de vista; Si Guantánamo serviu para esto, eu penso -sigo pensando- que foi un erro.

Brilaba un sol expléndido pouco habitual para un día de finais de abril. Quizais habia uns vinteseis ou vintesete graos. Saín lentamente, sin saber moi ben a onde dirixir os meus pes e a miña alma, pero estando segura de que non podía meterme entre as catro paredes da miña casa. Esa tarde non.

Acabei por inercia nunha terraza na Plaza de España e pedín unha cerveza. E despois quedei alí, quieta, muda, absorta na miña desgracia, sin asimilala de todo; e pensei que así era nas películas a maneira na que un bó director recrearía o meu drama persoal. Unha muller soa, coa mirada perdida, co sol petándolle na cara e bágoas tímidas resbalándolle por detrás dos cristais das gafas de sol.

Achegouse á miña mesa unha gaivota e comezou a comer alí mesmo a empanada e os emparedados que me puxeran de pincho, e non tiven nin forzas nin gana nin necesidade de mover un músculo para alonxala de alí. En certo modo non me incomodaba a sua presencia, tan allea a min como calquera outra cousas das que estaban a suceder no mundo xusto naquel instante.

Soou o móbil dentro do bolso, e imaxinei quen chamaba, e a conversa que teriamos, e o que viría despois, así que deixei que soara como un pequeno xesto de rebelión contra o futuro inevitable. Esta vez non, esta vez non sería como estaba previsto.

2011-05-01T10:06:00.000-07:00

Y por fin la lluvia, pensé, como queriendo encontrar en esta lluvia de primeros de mayo una señal en medio de la encrucijada en la que se ha convertido mi vida en los últimos días. Siento una inquietud extraña, un desasosiego nuevo que me produce una sensación ambivalente, entre la liberación y el pánico ; como si por primera vez en mucho tiempo me moviese sobre arenas movedizas , pero consciente -también por primera vez en mucho tiempo- de quién soy.

Escucho la misma canción una y otra vez buscando mis lágrimas. Se que están ahí, como en un disparadero preparadas para ser lanzadas por fin y convertir en realidad los sueños de ver por fin culminados miles de asesinatos que simplemente se fueron dilatando en el tiempo. Porque eso es lo que he hecho yo básicamente en la vida, ir dejando para otro momento un asesinato, y luego otro...Asesinatos pendientes, metáforas de mi existencia .

Y por fin la lluvia, pensé , y quise llorarlo todo para no tener que sentirme culpable y simplemente poder sentir compasión por mi misma, y consolarme luego. Pero lo más que pude hacer fue ver por décima vez Bajo el Sol de la Toscana y comerme tres helados de vainilla y chocolate. Sábato, que falleció hoy, dijo que nada podía contra un hombre que cantaba en la miseria, y supongo que esta es una buena filosofía para seguir avanzando.

2011-04-24T13:34:00.000-07:00

O verde é unha cor bonita , que recorda ao campo e que nos fai pensar na palabra esperanza. Non sei se como cor de uñas é moi axeitada.

Era xa tarde e quedábanme menos de tres horas para coller o coche de volta a Galicia e á rutina; o local era escuro e a música soaba demasiado alta, demasiado lonxe dos meus gustos; non había apenas mulleres naquel pub que se convertía nun dos últimos refuxios para os que non querían abandoar moi cedo a noite toledana; tiña un copazo de vodka na man e a parte de beber non sabía que coño pintaba todavía alí.

Neste escenario apereceu o seu sorriso amplo e enorme, o seu cabelo liso e longo movéndose o ritmo da música, a súa voz suave que me resultaba familiar. Ocurríuseme botar sobre el todas a miñas queixas coma si él fose o representante de todos os homes de Toledo que aquela noite estaban pasando de min, alleos por completo ao meu escote e as miñas ganas contidas de namorarme. Non só aguantou o chaparrón de xeito estoico, senón que se exculpou dicindo que él era madrileño ,e que polo tanto non podía metelo no mesmo saco dos aburridos e asexuais no que eu metía a todo Toledo. Falamos pouco -ou moito , non recordo- esas cousas que se din cando coñeces a alguén tipo de dónde eres e qué fas na vida e outras parrandadas, e despois veu a pregunta crucial que ía marcar no sucesivo o ritmo dos acontecementos: "¿a qué hora te vas?" Mirei a hora e soupen que aquelo ía ser un aquí te pillo aquí te mato ou non sería nada.

Pasamos ao tonteo a toda presa, e despois de dez minutos de olladas insinuantes foi todo un cabaleiro ao preguntarme si o acompañaba a fumar. Pensei entón no que a lei antibaco estaba a supoñer na miña vida e saín coa cazadora baixo o brazo agarrada da man do que sin dúbida era o home máis guapo do local.

Encendo o ordenador e descubro a primeira sinal de que todo segue no seu sitio , de que a rutina agarda paciente despois de catro días sin durmir nunha cidade descoñecida a 600 km de distancia. Os mesmos mensaxes insustanciais polo menenger, as mesmas frases irrelevantes no facebook, o mesmo hastío servido a través de emails no correo electrónico...Sinto unha pereza infinita, algo de nostalxia, quizais un pouco de sono.

2011-04-19T11:48:00.000-07:00

20:45 horas. Si normalmente a proximidade do mércores faime respirar dun xeito distinto, non quero nin contarvos como respiro hoxe, cando faltan unhas horas para un mércores que se convertirá nun venres pola maxia da Semana Santa. Desexo que sexa mañá a medio día, para saír correndo da oficina e desconectar por fin durante uns días da merda esa na que me movo cada día. Vou saír e tomar unha gran cervexa no bar de diante da casa, eu soa, como si se tratase dun pequeno homenaxe a min mesma. Despois virá todo o demais: miña irmá , a viaxe, quen sabe...Pero ante todo, quero unha cervexa e un pincho lendo o xornal e cagándome en todo o que deixo atrás.

Estou enganchándome a Sexo en Nueva York. Nunca me pasara, pero agora que estou de vacacións da EOI, vexo o feito de sentarme no sofá durante horas, vendo capítulo tras capítulo dunha serie na que catro mulleres falan dos homes que non acaban de querelas de todo, como toda unha liberación. Creo que non pido nada máis.

Tropece con la misma Piedra - Julio Iglesias

2011-04-18T09:53:00.000-07:00

" tropecé de nuevo y con la misma piedra/ en cuestión de amores nunca he de ganar porque es bien sabido que el que amor entrega / de cualquier manera tiene que llorar..."

2011-04-18T01:17:00.000-07:00

Un lunes cualquiera, pero hoy percibí más el olor que otras mañanas, era olor no a primavera, sino a madrugada de verano en la costa; me puse un poco nostálgica. Pensé en el verano de nuevo y me dio pereza, una pereza infinita el pensar que podría repetirse el verano pasado, que no es que estuviera mal, pero que ya fue, que tuvo su momento y se desgastó en los últimos días de octubre bajo el sol.

* Echo de menos el amor, no con grandes letras y episodios turbulentos, como siempre lo he entendido, sino el amor humilde de los que ya estamos un poco de vuelta de los malos tragos de la vida. El amor minúsculo y quizás impostor, ese que fingimos a veces para seguir viviendo como normales entre el gentío. Me refiero al amor como fraude: una relación al uso que se construye a golpe de paseos por la playa y cañitas en una terraza y sms que dicen “hoy llueve, estoy pensando en ti”.

* Qué triste mi vida cuando sólo pienso en la felicidad como una mentira a sabiendas que se construirá sin vocación de futuro.

* Pero estamos a las puertas de la Semana Santa y tengo abierta una ventana a la dicha: Toledo. Los viajes son una oportunidad de renovarme, de ser feliz de una manera inconsciente y pueril. Me amarga pensar en la maleta y en la lluvia que se anuncia en todas las webs meteorológicas , en no saber qué calzado llevar –demasiado calor para las botas, demasiada lluvia para las zapatillas, demasiado tacón mis zapatos para callejear centros históricos- y sobre todo , me amarga la incertidumbre de lo que me encontraré allí, esa inquietud que se coloca en la boca del estómago y que me recuerda tanto a la ansiedad de otros tiempos.

* Mi psicóloga me dijo que soy una persona normal, con una vida totalmente normal. Supongo que tendrá razón, ella sabe más de la normalidad que yo. Le oculté muchas cosas que quizás hiciesen inclinarse la balanza; que a veces tengo ganas de ser otra persona, de huír de mi, de romper en mil pedazos mi vida y dormir durante años o beber hasta el final de mis días.

* Luego está esto de los sentimientos, los reales, lo que me pasa por dentro y con lo que doy la matraca todo el día a quien quiera escucharme. Porque una cosa es que quiera un novio normal para llenar el verano de “normalidad” y parecerme a mis semejantes y no tener que preocuparme de ligar ni de cómo llenar las tardes de domingo, y otra es que mi corazón tenga sus propias pretensiones, sus manías , sus quereres y sus preferencias sin atender a criterios de racionalidad o conveniencia. Y ahí está Julito, pululando a sus anchas entre mis ventrículos y mis aurículas, haciendo imposible cualquier tipo de entendimiento entre mi corazón y mi cabeza.

Jovial me dice que nos tomaremos un café esta semana; tengo algo que decirle ¿Tengo algo que decirle? Supongo que podría ser sincera, al menos con él, ya que está visto que no puedo ser sincera conmigo misma. Podría decirle que si está enamorado de otra yo me quito del medio y me dedico a buscar un novio normal para llenar el verano de normalidad. Podría decirle que me será muy fácil olvidarle si él me deja en paz , si deja de seguirme la corriente, si deja de dejarse querer y se centra en el amor que le da su novia. Su novia…Podría decirle que lo que temo es no que esté enamorado de ella sino que por esa misma “normalidad” que yo busco termine incluso por casarse con ella, a pesar de que no le gusta nada, de que le doy yo más trabajo como amiga que ella como novia, que es a mi a quien da explicaciones, a quien llama para preguntarle qué tal y a quien le envía eseemeeses cuando bebió demasiado y echa de menos el ser importante para alguien.

Entre tanto, dejo que campe a sus anchas entre mis ventrículos y mis aurículas y que me coja la mano en las cafeterías y jueguetee con mis dedos entre los suyos, y me diga con su voz que no le gusto al mismo tiempo que con sus ojos me dice lo contrario. Supongo que lo único que puedo hacer es dejar el tema para mañana. No tengo prisa ni para una cosa ni para otra.

2011-04-15T01:56:00.001-07:00

Lo único bueno, respetable y digno que puede hacer un hombre que acaba de romperte el corazón es no decir lo siento.

Después de la decepción queda un regusto ácido, bilis en la boca, poco más; una sensación casi física de repugnancia y derrota que se asienta en tu regazo para quedarse por un tiempo.

"¿Y ahora qué ?", me dijo, como si se pudiese sentenciar en un minuto lo que vamos a hacer en el futuro con nuestros quereres después de que no han sabido ponerse de acuerdo.

Al final de una conversación que se ha ido enfangando como si fuese su único destino posible, lo que conviene -lo que le conviene- es terminarla sin cerrar con el adiós una puerta que dificilmente podrá después abrirse. Se trata de mantenerse alerta, espectante y paciente, aguantando el chaparrón de reproches y maldiciones que salen directamente de un corazón que se siente humillado y hundido; se trata de no dar consuelo inoportuno que puede sonar a ofensa aún mayor de la que supone el desamor; se trata de no decir lo siento -bajo ningún concepto- aunque por dentro se lamente hasta el infinito cada paso que se dió; se trata de mantener intacto el hilo de comunicación que se fué construyendo a base de errores con los años y que nos une de manera irreductible.

TOLEDO

2011-04-13T00:45:00.000-07:00

Toledo. Cidade monumental por excelencia. Parte I.

2011-04-11T14:25:00.000-07:00

Tecleo as miñas claves persoais sin pensar, por unha especie de inercia inconsciente que me fai escribilas a toda velocidade, sin apenas equivocarme nunca...Manexo un número bastante alto, e nunca me fago un lío. Está a do meu correo persoal, a do facebook, a de dous ou incluso tres correos que consulto de cando en vez, a do meu correo falso para ligues indesexables, o meu correo masculino e o correo do traballo, a do programa informático do servizo de consumo , a do mesenger, a deste blog...En total igual suman máis de cincuenta claves distintas que non teño apuntadas en ningures e que non intercabio xamais nin por erro nin por olvido.

As veces teño un pesadelo , é recurrente, e faime despertar suorosa e inquieta. No sono desperto unha mañá calquera e non lembro ningunha das claves que conforman a miña vida e a organizan en diferentes webs de relevancia: traballo, amigos, ligues cibernéticos, foros de política...Si algún día esto algo así sucedese tería que comezar de novo, quizais sería algo semellante a voltar a nacer.

Desnamorarse non é algo que suceda cando o desexamos, pasa como co amor, unha non decide esas cousas. Pero ao igual que os sentimentos mandan e fan que nos namoremos perdidademente de persoas moitas veces que non nos conveñen e mesmo que nos fan sufrir, eses mesmos sentimentos ás veces convertense xusto no contrario.

O amor desaparece sin máis, igual que un día chegou arrasando con todo e nos fodeu ben fodidos. Desaparece e non deixa nin un mínimo regueiro de nostalxia. Podes ter diante de ti a aquel a quen tanto amaches que non serás capaz de recoñecelo cando o amor pasa dunha vez para sempre. Cando o amor morre, morre con el o ser amado. Quizais continúe vivindo no teu entorno e mesmo te cruces con el cada día no traballo ou na rúa ou no ximnasio ; ás veces é ese extraño que durme ao teu lado e che fala dos pagos da hipoteca e da comida dos domingos cos seus pais, pero xa non será nunca o home ao que amaches. Xa non voltarás a recoñecelo en ningures, quizais con sorte, algunha vez aflore no rostro de ese que agora se apoderou do corpo ao que tanto amamos un xesto que nos resulte extraordinariamente familiar, e que coma un perfume , nos traslade por uns segundos a un paisaxe lonxano, onde habitaba o amor. Máis nada.

2011-04-09T16:28:00.000-07:00

"Todas as manhas avisto da minha janela ramelada aquele parzinho a despedir-se, na esquina da Avenida em frente.

Apertam as mãos, aproximam os bafos, requbram-se, cheiram-se, torcem-se, hesitam em beijar-se, talvez se beijem...

Depois sepram-se com muitos adeuses nos olhos e nas mãos...Oxalá sintam atracção verdadeira um pelo outro, tenhan carne de íman um par o outro e passem o día a respirar com dificultde, suspirosos um do outro...

A juventude sem isso é impura."

***

Lembrei o día de hoxe , fai xa dous anos. El cumplía anos na data sinalada, nove de abril, e eu estaba de viaxe porque a data coincidía coa Semana Santa. Estaba en Portimão e lembro que lle enviei un email polo facebook desexándolle un feliz cumpleanos. Logo sucederon cousas, quizais malentendidos, non sei, o caso é que eu un día quixen borrar de súpeto todas as canles de comunicación. Sei que foi un intento de vivir e deixar virvir, sin máis. As conversas cíclicas e imposibles polo chat non conducían a ningures, e eu , sentíame ás veces triste, ás veces ferida, ás veces farta de todo aquilo. Así que fixen o máis fácil, intentar esquecelo suprimíndoo da miña realidade, da pantalla do meu ordenador, do meu facebook.

Pero fai só dous anos que era nove de abril e eu estaba nun hotel no Algarve e lembrábame del . Hoxe a data lembrouma o xornal, coma si dunha personaxe famosa se tratase. E lamentei non ter maneira de comunicarme -brevemente- con él para dicirlle que sexa feliz, que cumpla moitos máis...e todas esas cousas que acompañán a tal data sinalda.

***

E tarde para lamentacións, cedo para nostalxias. No medio desta bruma de indecisión, deume por pensar nun nome, nun estado de ánimo, nunha maneira peculiar de estar na vida e nas cousas.

Tres homes, un arquetipo común, unha forma de falar e de ollar, de coquetear coas palabras e de mentir de xeito doce e sin que pareza malintencionado: R. V. A.

2011-04-04T14:51:00.000-07:00

A noticia saltou aos medios, e en xeral ao espacio enteiro respirable o sábado día dous de abril , sin pillarnos por sorpresa, e quizais por iso tivemos e temos , ración doble de artigos de opinión nos xornais e debates na televisión e en todas as emisoras de radio durante 24 horas ao día sobre o asunto :ZP non voltará a presentarse ás elección no 2012.

Podería poñerme a colgar aquí links dunhas páxinas e outras, sobre todo aquelas que me emocionaron de xeito extraordinario, pero son tantas as voltas que lle están dando ao adeus -aplazado de feito no tempo- de José Luis Rodríguez Zapatero, e á sucecisión que terá que levarse a cabo dentro do Partido Socialista, que non sabería por donde comezar a pinchar enlaces.

Eu de Zapatero quédome coas verbas que lle dedicou Juan José Millás no diario O País o pasado domingo, con ese sentimento que tantos compartimos, a pesar do malestar que resoa polos bares e se reflexa nas enquisas.

Logo unha ten as súas propias batallas , que me fan pensar que a min esto da sucesión pilloume nun momento persoal no que non podo permitirme involucrarme en certas encrucilladas que se xogan noutras canchas.

Ao ler nos xornais que está a chegar a primavera, recupero un pouco a esperanza.

Imaxinei outra forma de vida distinta e logo sobreviu un alivio que me fixo sentirme cómoda por primeira vez en varios días. A liberdade é algo semellante ao non ter nada que perder, a esa forza que da o feito de saber que todo o malo que che pode pasar non se diferencia moito de todo o bon que che prometen.

Nesa forma de vida había un xeito natural e placenteiro de levar os días, entre unha cervexa cos amigos e o xesto tenro de dar de mamar a un carneiro que corretea polo prado.

Non teño medo.

MENSAXE INDIRECTO POLO MEU BLOG DIRECTO: AO INTERESADO

2011-03-30T13:20:00.000-07:00

Son tan inocente ás veces e teño tal confianza cega nas persoas que creo nas mans tendidas e nas boas intencións que trae detrás ese xesto que nalgunha ocasión ata tildo de heróico. Pero cando unha man tendida se pon en contradicción cunha ollada traidora, non teño dúbida, gana a traición. Porque a bondade das persoas refléxase nos seus ollos como si dun espello se tratase, e calquera pode falarme con verbas amables e brindarme a súa axuda desinteresada, que de nada me serve si vexo nos seus ollos esa mirada clarificadora de estar jodéndome por detrás.

* Querido señor F,

Podía dicirche moitas cousas, incluso encher este espacio de reproches e tamén, si me da por ahí ,enchelo de nostalxia. Pero o certo é que non me queda nostalxia da que tirar para seguir sentindo por ti un mínimo de respeto; xa non digo nada do afecto doutros tempos.

De lonxe mírasme con certo desprecio na mirada, con noxo. Se fose un bicho ao que puideses aplastar entón non dubidarías en facelo. É o prezo que estás a pagar por unha silla que non che corresponde entre catro paredes nas que vendes a túa alma por 200 euros máis na túa nómina.

A lealtade comeza polo respeto a un mesmo, e o respeto implica non apuñalar por detrás as persoas que noutros tempos te quixeron, e mesmo que quixeses.

Así que, escríboche aquí , ignorando si todavía segues ou non a ler este blog. Non creo que che sirvan de moito as miñas palabras, quizais o único que consigan e estropear máis as cousas , si eso é posible a estas alturas da película.

Que tiven un gran aprecio por ti, supoño que o sabes. Que nestes días o que desexaba era convidarte a un café e preguntarche polas túas cousas, esas pequenas cousas cotiás que enchen a nosa vida familiar e constrúen o noso horizonte. Quería preguntarche pola túa muller, polos seus problemas de saúde, pola túa nai, pola túa hipoteca...Quería abrazar a realidade do que fumos e do que somos agora e buscar entre os escombros do que quedou de nós, un pedazo por onde comezar a reconstruír o noso.

E sin embargo, chégame a túa ollada como un raio que me parte en dúas, que me decepciona , que me fire...que me fai esquecerte para sempre.

Este é o meu adeus. Non cabe outro, nin máis cercano nin máis concreto. Considerábate un amigo e quería loitar por ti. Agora...só espero que leas esto e descubrir na túa mirada que o liches e que non nos queda nada máis que dicirnos.

2011-03-29T15:34:00.000-07:00

Es tan guapo que hasta las ojeras le quedan bien. Hay qué joderse.Y luego está esa ternura extraña que despierta en mi y que se mezcla con una atracción fatal que se desborda por las noches cuando nos encontramos...La verdad es que cuando paso mucho tiempo sin verle ,siempre me pregunto si estará bien; creo que eso es echarle de menos.

Claro que las tardes tienen su propio sabor y si terminan en un abrazo que se parece a una reconciliación, pues , mucho mejor.

Estoy pensando en cortarme el pelo.

2011-03-28T09:46:00.000-07:00

Esto de roer as uñas é como o do alcolismo, nunca deixa unha o vicio de todo e nunca se sabe cando estalla un cataclismo que che leva de novo a man á boca. De momento controlo a tentación.

Cando se lle da voltas a unha cousa sucede o único que sucede cando nos limitamos a xirar pero sin mudar de dirección, que acabamos sempre no mesmo sitio por máis voltas que deamos. Estouno a comprobar en carne propia nestes días, nos que despois de casi nove anos dándolle voltas a unha relación profesional, persoal e sentimental acabei no mesmo sitio que o os primeiros meses que compartimos xuntos fai tantos anos: na máis total e absoluta das indiferencias. Chamábase Miguel. Agora é tan só un espectro do que foi noutros tempos, pero casi non me lembro da sensación de cercanía , de cariño, de seguridade que me proporcionaba telo cerca, e como o botaba de menos cando non estaba.

Hoxe voltou despois dunhas vacacións e eu xa levaba 15 días instalada , como a primeira vez ,tantos anos atrás, cando nos coñecimos. Daquela saiu do despacho e díxolle a unha compañeira "¿qué hace esta aquí?". Hoxe non dixo nada, pero supoño que pensou o mismo, para logo instalarse na comodidade que da a indiferencia e incluso certa dosis de desprecio ante unha situación que se nos presenta de entrada desestabilizadora e nada desexable..

Somos os mesmos de antes e quixémonos moito, deso non me cabe dúbida. Compartimos de todo en escenarios e tempos ben distintos, e despois de tanto xira que te xira da noria , somos outra vez dous descoñecidos que se aborrecen sin máis; sin ganas de poñer da nosa parte nada para que a cousa mellore.

A indiferencia sucede cando lle da a gana, non é voluntaria nin racional, aparece na nosa conciencia, intálase nela sin pedir permiso e libéranos de cadeas que nos aflixian sobremaneira.

Hoxe a súa voz era un run run aburrido e monótono que me desconcentraba das miñas tarefas, dos meus pensamentos alleos por completo a él e ás súas inquedanzas. Hoxe molestábame a súa voz porque me aburría profundamente; era un intento patético e xordo de falarse a sí mesmo, de gustarse a sí mesmo; de sentirse a sí mesmo.

***

2011-03-25T14:53:00.000-07:00

Sabía que despois da primeira semana todo sería rutina; agora só queda acostumbrarse a ela como a un ritmo musical que enche os nosos días, a retazos, sin pausa pero con treguas para descansar.

Ao final sí que vai vir, de feito está chegando.

A primavera instalouse en todas as cousas e a xente anda revolta. O meu móbil non para de rexistrar chamadas perdidas de homes aos que fai tempo que esquecera e a vida parece que aparcou a ironía conmigo para brindarme unha pequena posibilidade.

A el, precisamente a el, nesta encrucillada de días de sol e tardes máis longas que anuncian xa o verán, tiven que dicirlle adeus unha vez máis. Non porque desexe perdelo de vista, senón porque ao fin comprendín que el non vai a namorarse nunca de min e eu non vou miralo nunca con ollos de simple e pura amistade. Todo era unha farse, unha finxida amistade na que eu procuraba caricias e olladas de desexo e el...quen sabe. Quizais a miña teoría sobre as súas dúbidas sexa certa, pero eu non estou para dúbidas, porque é primavera , por fin, e o meu móbil vomita chamadas de homes que ainda que non me gustan fanme sentir polo menos desexada.

Hai un tempo no que a dúbida convive ben coas inquedanzas das persoas, pero xusto agora, quero vivir, moverme , ser felir, sentir máis alá da esperanza e a paciencia. Quero tocar a realidade coas mans e non podo navegar entre as dúbidas dos outros; xa abonda coas miñas.

*
E foi así como saiu da miña vida outra vez. Esta vez porque nin siquiera soupo deixarse querer.

A nova Pontevedra 2.0

2011-03-25T06:16:00.000-07:00

O proxecto en imaxes no blog do seu creador. Ver para crer.

A nova Pontevedra 2.0

2011-03-23T07:53:00.000-07:00

Non se trata do título dunha película feita na casa, senón do programa electoral co que Telmo Martín ( PP) pretende acadar a alcaldía de Pontevedra en tan só dous meses.

Telmo, dende a barreira, non é so un político que desplega un atractivo natural dende o seu corpo formino e a súa ollada azul senón que se convirte nunha especie de mago ou deus que promete pouco menos que facer realidade a miragre dos pans e os peixes.

A gran promesa electoral é todo un soño para unha sociedade en crise que agoniza nas listas do INEM, nin máis nin menos que a creación de 5000 postos de traballo. Relacionado con este obxectivo tan esperanzador está o plan de actuación que denomina " o emprego do futuro" no que a peza clave parece ser a dotación de pizarras electrónicas para as 374 aulas de Pontevedra.

Comeza A voz de Galicia a contar a noticia cunha frase moi significativa: "Telmo Martín se sacó ayer de su chistera un nuevo proyecto político..."; porque este programa non pode máis que sacarse como un coello dunha chisteira por arte de maxia.

"A nova Pontevedra 2.0" é un proxecto amplo e ambicioso á altura do que Telmo Martín nos ten acostumbrados nas súas campañas electorais. Grandes obras forman parte do mesmo, como o bulevar do Lérez soterrando o tráfico entre o mercado e o Gremio dos Mareantes, unha praia na zona onde actualmente se ubica Ence, soterrar as vías do tren entre a zona da Seca creando un corredor verde, eliminar o tráfico da plaza Galicia cun túnel entre a plaza da Liberdade e Eduardo Pondal creando un novo espazo urbán en superficie de 20000 metros cadrados, cun primeiro sótano dedicado a áreas de ocio, zonas comerciais, pistas de xeo, rocódromo e pista de karts, e un segundo sótano con 575 plazas de aparcadoiro para residentes.

O candidato a alcalde do PP en Pontevedra non sorprendeu co seu proxecto urbanístico alonxado dos programas electorais tradicionais aos que nos teñen acostumbrados a maioría dos candidatos. El non se conforma con folletos propagandísticos cargados de dereitos e promesas que non se concretan en grandes obras de enxenieiría e urbanismo, e así, no seu afán de facer as cousa ao grande fala tamén en " A nova Pontevedra 2.0" de dúas liñas de transporte urbán no centro con minibuses eléctricos e un teletaxi compartido a prezo dos billetes de autobús.

Porque Telmo non fai simples promesas electorais senón que debuxa sobre o papel toda unha cidade reconstruída, futurista e utópica na que Pontevedra pasa a convertirse na nosa imaxinación nunha especie de parque temático no que todos os cidadáns estaremos contentos movéndonos con facilidade baixo terra , patinando sobre xeo por plataformas inmensas, bañándonos en praias idílicas a escasos metros da Peregrina e cun posto de traballo para cada persoa e unha pizarra electrónica por neno. Nunha cidade ideal como a que propón Martín non nos queda outra aos cidadás que sucumbir á feliciade plena.

Co único co que Telmo Martín non conta é con que esta utopía literaria e urbanística xa a plantexou fai catro anos e os pontevedreses tiveron a ben moverse na realidade tanxible das promesas posibles, que si ben non configuraron durante os últimos catro anos un panorama de ensoño, non constituiron unha tomadura de pelo.

Pero Telmo é perseverante e terco na súa maneira de dirixirse aos votantes, aos que debe imaxinar como homes e mulleres ignorantes e carentes dun mínimo de entendemento, e preséntase unha vez máis ante eles como un vendedor de fume que ofrece paraísos virtuais imposibles a cambio de votos co propósito único de convertirse en alcalde non polo ben de Pontevedra e dos seus habitantes,senón como dixo nunha entrevista fai algún tempo, polo prestixo que tal cargo lle outorgaría.

2011-03-20T04:09:00.000-07:00

Hai semanas que non se parecen a nada pero que van quedar na memoria (individual, a miña e na colectiva, de todos) por cada un dos segundos que nelas se sucederon. Hai semanas que ulen a primavera e promesas de futuro e que alongan os días menstres van tecendo un inquedante e misterioso mañá no que ainda caben as caricias.

Xapón sigue loitando contra as pantasmas que o acechan, a ameaza atroz da enerxía nuclear contaminante despois da devatación dun temblor abobinable.A xente demostra naquela illa que a pasta da que estamos feitos é especial, que non hai límite para o aguante humano e que dentro de cada home está inmersa a súa capacidade para reconstruirse unha e outra vez, as veces que faga falta. Procuro aprender de Xapón, e confiar en que esta vez o tempo ,lonxe de ser un lastre ou unha condea, se convirta no meu aliado.

Entre tanto sigo confiando na xente. Eu xa sabía que o home albergaba dentro forzas misteriosas e extraordinarias, sempre creín na súa bondade en xeral, e agora que me toca ter paciencia conmigo mesma e non precipitarme a abismos innecesarios, poño todas as miñas esperanzas nesta confianza cega que teño na humanidade.

...xestos pequenos que duran uns escasos minutos e que che enchen os ollos de bágoas, de emoción.

-¿ Me puedo sentar ?

-Si, claro.

E logo unha conversa pequena, casi un monólogo que eu escoitaba contendo as lágrimas para non ter que derrumbarme detrás daquela mesa fría naquel ambiente tan hostil. Era unha man tendida, arroupando os meus temores coa súa voz, dende o cariño dun pasado que deixamos escapar entre os dedos sin casi darnos conta. Todo é recuperable, pensei. E naqueles minutos, o tempo quedou detido e o seu rostro recuperaba a cercanía doutros tempos -felices tempos- e non había nostalxia nin tristeza polo que perderamos no camiño , senón unha ocasión perfecta para refacer a nosa vella amistade e para aprender en carne propia o que é a solidaridade.

Esperas demasiado de min, díxome. E eu non soupen explicarlle que non é así, que non agardo demasiado, polo menos non naquela tarde de luns á que seguiría irremediablemente un martes-abismo ao que tería que caer inevitablemente. Tiña medo, un frío na alma e unha tristeza rara, que non me deixaba casi nin moverme. Naquelas circunstancias eu non esperaba nada del , nin siquiera o que fixo, que era o único que eu necesitaba: quedarse conmigo.

Quedouse alí, sentado no meu sofá, compartindo a miña manta de ver a tele, falando de cousas sin importancia e de cousas con importancia , deixando escaparse caricias nas mans, nos pés...Aparcando a tensión sexual ben lonxe, para non estropear o momento, para finxir diante de nós mesmos que somos amigos e poder así compartir o paso das horas sin ter que facernos preguntas nin promesas nin reproches. E no fondo, qué máis da que el me bique ou non, si o importante é que se quedou alí e que me deu un abrazo intenso cando o necesitaba.

Nove chamadas perdidas nun día e medio prodúcenme certa inquedanza. Non contesto ao teléfono, en parte porque as horas das chamadas parecenme intempestivas para o meu ritmo de fin de semana, en parte porque teño medo da conversa, do que quere dicirme, do que quere propoñerme ao outro lado do teléfono.

Sei que seguirá chamando ata que eu conteste e mesmo quizais siga insistindo ata conseguir quedar comigo ; dinme conta de que é perseverante. Penso no irónico que me resulta todo esto, que me chame insistentemente alguén que casi non coñezo e que me importa un rábano e sin embargo os homes que me interesan non sexan capaces nin de pedirme o meu número de teléfono.

Todos deberiamos de ter unha oportunidade, o home das nove chamadas perdidas tamén. A próxima vez que soe o teléfono -non tardará moito- contestarei e escoitarei o que ten que dicirme.

2011-03-11T04:45:00.000-08:00

Imaxínome sentada frente a pantalla do ordenador nunha mesa que se me antoxa hostil, nun escenario ainda máis insoportable, sobrelevando as horas como quen sobreleva unha condea, sin que o resultado sexa beneficioso para ninguén , polo menos non para min; e penso na morte como unha saída posible, para caer despois na conta de que antes de abrir a fiestra que da ao balcón que da á rúa Raíña Victoria, hai moitas opcións, moitos suicidios posibles, que pode que rematen nas listas do INEM, pero non no depósito de cadáveres de Montecelo.

Unha amiga comezou a chamarme fai algún tempo "mi croissant", e a min, lonxe de parecerme unha cursilería, gústame, gústame moito, porque é a un tempo doce e cercano, cariñoso, como unha caricia suave que chega cando máis se necesita.

Xapón apareceu arrasado por un terremoto de 8,9. Non se fala doutra cousa. Deberíamos temblar, chorar durante días enteiros ante tanto horror.

Gerry & The Pacemakers - You'll Never Walk Alone

2011-03-02T15:25:00.000-08:00

Baila conmigo, só por esta vez; só por esta noite...

2011-03-02T03:08:00.000-08:00

Quiero tenerte entre mis brazos como la primera vez que nos vimos, inocentes y desconocidos, entregados a los besos y al sexo con pasión y humor, a partes iguales. Tengo la sensación de que no se terminaban aquella tarde ni el sexo ni las ganas. Tu posabas suavemente -como por descuido- tu mano derecha sobre mi pecho izquierdo y lo demás era un recorrido ya trazado que nos aprendimos de memoria: un buscarse de bocas, de sexos húmedos y calientes y una risa floja y complaciente como única banda sonora de nuestro primer encuentro. Nos pareció una manera original de conocernos, desde luego. Y bromeábamos con eso igual que con todas las cosas serias y mínimamente reprochables que se nos ocurrían. Se parecía mucho al amor aquella tarde de domingo, ¿no lo crees tu también ?

Afuera llovía, incluso vimos el reflejo en la pared de algún que otro trueno, y de unos tímidos rayos de sol que le dieron una pequeña tregua a la tormenta. Recordamos el mito de Platón y nos reímos muchísimo. Nosotros -dijimos- no estamos presos con cadenas. Y sin embargo no podíamos movernos.

2011-02-27T08:21:00.000-08:00

Escribín tantas veces a miña decepción sobre el, que unha vez máis non debería supoñerme unha ferida de tales dimensións. O único que realmente me amola é que son consciente de que a primeira vez que quedei soa, co sabor da súa boca na miña e a decepción toda do mundo nas entrañas, despois de que me dixese que non quería nada conmigo máis alá da amistade, a culpa da miña desolación era só súa,pero as sete ou oito veces seguintes repartidas ao londo de catro anos, coa tristura que me deixaron ,non foron senón responsabilidade únicamente miña.

E agora toca recolocar as cousas, poñer todo no seu sitio para continuar respirando como si nada. ¿Dónde poño o seu nome entre as miñas inquedanzas e paixóns? Pensei en tiralo directamente ao lixo, e mesmo sopesei seriamente a posibilidade de mudar a enerxía -a enerxía non se crea nin se destrúe , só se transforma- positiva do amor que sinto por él, en profundo odio, ata que non quedase nin rastro de aquel sentimento inicial que me enchía de ternura. Sin embargo, logo de darlle voltas dinme conta de que non paga a pena loitar contra o inevitable. Vou coller o seu nome e o recordo das caricias e poñelos a bo recaudo nun lugar soleado do meu universo. Polo menos outros catro anos.

O amor gústame nas películas, gústame na literatura...Na vida real o amor só nos quita enerxía moi necesaria para vivir; o amor en sí é un desperdicio.

2011-02-25T03:05:00.000-08:00

Por email: "Aprovecho cinco minutos sin niños para saludarte (...) Los magnolios me gustan porque son una planta muy muy antigua, y crecí entre magnolios con grandes flores..."

No medio deste anticipo primaveral o meu corpo anda revolto, granulouse como si tivese unha enfermidade contaxiosa, e parece que non vou sair máis nunca deste estado de puntos vermellos que me afean considerablemente. Polo demais, tamén anda revolto o corazón e a cabeza, nunha loita polo liderazgo que se me fai angosta e costa arriba. O corazón reclama a miña atención como querendo dicirme que na primavera tocan ao lonxe as campás anunciando amores novos, e que en cada bico que dé debo poñer unha esperanza; a cabeza dubida entre a inquedanza polo retorno a unha realidade nada apetecible e polo rexeitamento consciente de calquera posibilidade de entrega a alguén que non sexa eu mesma. E así, completamente atolondrada, sin saber cara onde tirar e a quen dar prioridade nesta máquina que é o meu organismo todo -corpo e alma, que dirían os filósofos da antigüedade- trancorren os días baixo un sol que me está queimando os pulmós como cando era unha nena.

Por unha vez vou ser valente e arriscar: prevalecerá o corazón, porque intuitivamente teño a certeza de que si esta vez me deixo levar polos sentidos, vou ser moito máis feliz.

Dúas chamadas perdidas non significan nada si non se concretan nunha cita coherente expresada a través de verbas amables e cariñosas. Dúas chamadas perdidas non significan nada si non se repiten dun xeito contundente, ata casi chegar á paranoia...mostrándoche dese xeito que o desexo vence a calquera outra consideración.

2011-02-24T10:02:00.001-08:00

Cando vexo como se suicidan as cinco irmáns Lisbon sempre penso o fácil que é conducir a un adolescente cara o abismo, e sempre lembro a mesma historia que unha e outra vez me contou meu pai sobre unha veciña , a súa particular nena Lisbon á que non puido esquecer a pesar de contar xa con 75 anos. Meu pai era un adolescente, da idade da rapaza, algo máis novo quizais. Ela era filla única e vivía cos seus pais nunha casa moi preto da do meu pai. Os seus pais eran analfabetos e brutos, e puxéronse como obxectivo na educación da súa filla protexer a súa honra ata o infinito, custase o que lles custase. Eran outros tempos, non necesariamente se ía á escola, e a vida da rapaza trancorría entre as catro paredes da súa destartalada casa chea de miseria e as leiras ás que ía traballar de cando en vez acompañada dos seus pais.

Como na película, a rapaza da historia real que me conta meu pai, era fermosa e tiña sonos que ían máis alá da aldea e da opresión e brutalidade do seu pai, quería vivir, e mesmo namorarse. As veces, meu pai pensa que se conformaría con ir tan só a algunha das festas da aldea cun vestido novo, como facían tódalas rapazas. Era outro tempo , sí, pero os corazóns dos adolescentes deben latexar do mesmo xeito en cada tempo e en tódolos lugares do mundo, e a nena fermosa que meu pai amaba en segredo non se debía de distanciar moito de Lux.

Meu pai -igual que os nenos que narran a historia na película- atopou o cadáver e quedouse con esa imaxe na retina para sempre. Ao lado da corte dos cabalos había un portalón que daba a un cobertizo onde garndaban aparellos e comida para o gando, tamén durmía o can. Alí, naquel portalón , atopou meu pai, en pleno día , o corpo pendurado da rapaza pola gorxa, coa roupa máis nova que tiña. Non deixou ningunha nota, nin se despediu de ninguén, tan só prolongou a súa xuventude para sempre e deixou unha nai enferma dos nervios ata a morte.

O portalón segue igual despois de tantos anos, a corte dos cabalos, a casa de pedra...E meu pai segue vendo o corpo da adolescente pendurado ,xa frío , cos ollos abertos.

O pai da nena era moi bruto -segue sendo, porque ainda vive- e despois do suceso tivo a ben moitas veces desfacerse de cans da caza por capricho ou por maldade, que ben sendo o mesmo, e non topou mellor maneira que tomar da súa filla a idea. Colgou no mesmo portalón varios cans sin estremecerse. Meu pai atopou unha vez alí colgado un can mouro que levaba pouco tempo na casa do veciño. Púxose tolo, como si algún ser demoníaco se apoderase del e despois de descolgar o can do portalón, correu na procura do veciño e ensañouse con el que ata tiveron que quitarllo ou desfacíao.

Meu pai non é un home violento, máis ben todo o contrario, é un home pequeno e afable que gosta da tranquilidade. Agora, cada vez que conta a historia da rapaza fermosa que se colgou na aldea porque o seu pai non lle deixaba saír, engade que el viu no can a imaxe mesma da rapaza, e sentiu que era o pai quen a colgara, quen acabara indirectamente coa súa beleza e a súa xuventude, coa súa vida ao fin.

2011-02-21T09:37:00.000-08:00

Un día despertas e sintes que non eres a mesma; presintes que un sorriso difuminou a tristuza doutra época, simplemente. E desexas lanzarte ao romanticismo, coma quen se lanza a un abismo infinito, sin pensalo demasiado.

Creo que agora é isto o que me faría máis feliz. Estou preparada para que me volvan a partir o corazón.

A risa é o antídoto perfecto contra as alertas vermellas climatolóxicas. Tamén os bicos e a paixón. A humildade e a ternura son o caldo de cultivo ideal para que aflore certo sentimentalismo. A choiva pode ser a banda sonora perfecta para acompañar unha tarde de domingo si te sintes en paz contigo misma. Todavía hai tardes habitables e caricias que se prolongan como un túnel perfecto. Todavía podo lembrar por qué algunha vez fun tan feliz...

Hai mañáns casi perfectas que duran un día enteiro e che mudan de estado corazón.

2011-02-11T13:51:00.000-08:00

a veces hay que aprender a desprenderse de lo que simplemente no nos causa bienestar. Cuántas veces desee esta tranquilidad de espirítu pero no sabía ni siquiera por dónde empezar para alcanzarla...El camino acertado es ir poco a poco -o de golpe, si es posible- desprendiéndose de lo superfluo, de lo que de alguna manera nos causa malestar o desdicha.

...el amor, la posibilidad ridícula de poder llegar a tocarlo con la mano, es quizás el sendero más seguro hacia la infelicidad. La libertad empieza por liberarse de las ataduras de los deseos corpóreos que culminan en desilusión y que siempre acaban siendo decepcionantes. El placer efímero del sexo -el más efímero de todos los placeres- que no deja más que un tenue rastro en la piel que dura apenas unos segundos, es la trampa perfecta que nos impide alcanzar esa felicidad tranquila que nos reconforta al tiempo con el mundo y con nosotros mismos.

Intuía que estaba en este punto, o al menos que avanzaba hacia este estado irremediablemente. Lo supe en septiembre y luego , cada paso no fué más que un ir cercirándome de que toda la paz que necesitaba no estaba sino en mi, a mi alcance , de una manera sencilla y natural. Era epicúrea y ni siquiera me diera cuenta.

En otro momento de mi vida se me habría saltado el marcapasos por la boca con solo vislumbrar el contenido del sms, sin llegar a leerlo. Ver su nombre en la pantalla del móvil habría sido suficiente para hacerme saltar por los aires y dejarme sumida en la más profunda de las ensoñaciones. Ahora, simplemente leí el mensaje y con la prudencia que requería la ocasión interpreté sus palabras como lo que eran realmente, una invitación a salir de fiesta, los dos, a beber y hablar y bailar y divertirnos toda la noche dejando libres nuestros corazones, con una puerta abierta " a lo que surja".

Decliné la oferta con convencimiento, no presa de ningún tipo de estrategia, sino por puro instinto de superviviencia en coherencia con mi nueva forma de enfrentarme al mundo.

En lugar de eso, iremos al teatro. Nos sentaremos uno al lado del otro en un anfiteatro lleno de gente y compartiremos la historia que nos cuenten sobre el escenario en un gesto de complicidad tal vez mayor que cualquier tipo de acercamiento. Será su primera vez, y será conmigo. Luego le dejaré libre, con el regusto del teatro en los labios y la emoción del descubrimiento. Y se emborrachará probablemente con otra gente, y quizás tonteé con otra o con otras, e incluso puede que se acueste con alguna esa misma noche. Pero a la mañana siguiente me llamará para darme las gracias, para decirme -ahora ya sí ,en frío- que le gustó la obra y la experiencia, y estaremos indudablemente más cerca uno del otro.

2011-02-09T04:23:00.001-08:00

O seguinte paso, que quizais debería ser o primeiro, foi comprar un cortauñas.
*
Hai días nos que me desperto sobresaltada, inquieta, coa memoria dun soño que me transportou a algún lugar coñecido do meu pasado recente no que ainda nos queriamos. Descubro deseguida que foi só un soño e penso na necesidade de borrar as pegadas que deixou na miña vida para sempre. Presinto que non hai remedio. As veces teño a impresión de que o tempo xoga ao meu favor nalgún tipo de relacións que se torcen de primeiras, pero neste caso teño a certeza de que cada día que pasa nos alonxa un pouco máis. Seremos moi pronto dous extraños que non teñen nada que dicirse, que nin a peor das desgracias nos achegaría un pouco, e eso , doéme demasiado. Gustaríame ter o valor de facer algo, algo definitivo. Marcar o seu número de teléfono e dicirlle que o boto de menos, ou o contrapunto desta decisión: borrar o seu número do meu móbil , desagregalo do facebook, esquecer que existiu.
*
Saiume sin querer, un saúdo tímido pero marcado, o movemento dos meus labios acompañado dun xesto coa man. Era un saúdo que non deixaba dúbida.Ás veces sucédeme, esquezo que esa persoa que de pronto me cruzo pola rúa me fallou e que por decisión propia quiteina da miña vida para sempre. Non son rencorosa, esquezo rápido os feos que me fan e incluso a dor e a humillacións que situacións me produciron, pero non quero perdoar sin máis, porque simplemente hai persoas que nin merecen o meu perdón nin eu me merezo vivir en paz con elas.

...recibín un email cando xa non contaba con el. Trátase dun email elaborado, nótase que quen o escribiu pensou que se atopaba no centro do meu universo e que non desexaba ferirme con impertinencias nin palabras sinceiras que me deixasen sin esperanza. Dinme conta de que son unha total incomprendida ao ler este email. Pensan que morro por eles, que cada palabra ,cada xesto , cada si ou cada non, será interpretado por min como un "todo" capaz de levarme á felicidade ou a tristeza máis profundas. Pensan que me narmoro sin remedio. Cada home co que me cruzo no camiño e que desperta un pouco o meu interese pensa que se convertiu de súpeto no home da miña vida, que non existe outro e que calquera cousa que faga ou diga pode ferirme. Si eles soupesen qué lonxe de min está mesmo a posibilidade mínima de namorarme...

Tempo de exames

2011-02-07T13:53:00.000-08:00

2011-02-04T14:44:00.000-08:00

Decidín que as promesas de ano novo non fosen -por unha vez- tan só promesas para incumplir sin impunidade e sin remordimentos. E fíxeno ao grande, volcándome nas miñas pretensións como si se me fose nelas a vida. Esta vez parece que está funcionando.

Deixei de beber como si non existise futuro máis alá do cú do vaso no que agoniza o vodka con naranxa, e tamén deixe apartada por decisión propia calquera tipo de atracción sexual cara o xénero masculino. Anulado deste xeito calquera tipo de desexo que poidese manifestarse na madrugada, e coa conciencia tan sumamente limpa , despois dun mes sin resquicio de vicio no meu horizonte insoportable, tan só me quedaba rematar a faena por completo e entregarme ao verdadeiramente serio, ao reto absoluto: deixar de comerme as uñas. Levo unha semana coa determinación firme de acabar dunha vez para sempre co que foi dende que era moi pequena a meu peor pesadelo , o meu gran vicio que ata hoxe consideraba irrenunciable. Si miles de fumadores ante a obriga legal de fumar nas portas das cafeterías, á intemperie , como parte apestada dunha sociedade que por fin respira ao mesmo tempo que tomar unha cerveza, pois por qué non ía eu deixar de meter os dedos na boca e rebañar a uña ata chegar á carne e saborear o meu propio sangue.

Nesas estou e vaime bastante ben. Como todos os que se propoñen vencer a un vicio que ten certo arraigo histórico na propia persoa, tiven que tomar algunhas medidas previas que sin dúbida estanme axudando moito. O primeiro un set de manicura, para cando sexa necesario (ahí está a motivación) ; despois, un brillo endurecedor con queratina, unha crema reparadora de cutículas, un cortacutículas e unha lima. A cousa está funcionando.

Anulado o desexo, e coa conciencia sumamente limpa, como dicía antes, a vida discorre no medio dunha tranquilidade que me acojona un pouco. Non beber, non follar, non perder os papeis, emocionarme o xusto e non ter a máis mínima posibilidade de namorarme estame proporcionando unha calma que nin tódolos tranquimazíns do mundo lograrían en mil anos. De saber que era tan fácil cantas visitas ao psiquiatra puiden aforrarme nos últimos tempos.

Ata sentarme nunha cafetería diante dun home polo que outros tempos o marcapasos se me poñía á altura da gorxa é agora un feito casi intrascendente.

Podo saborear o momento dun xeito distinto, sin esa tensión incómoda que me facía sudar e perder a consciencia da miña propia voz, do que estaba a dicir, facéndome quedar moitas veces como si fose parva. Desterrar da miña vida a atracción sexual, a posibilidade real de consumar esa atracción nun revolcón sin precedentes, levoume a aproveitar os momentos dunha maneira completamente distinta, e dende logo moito máis gratificante.

A marcha do millón: á procura da democracia

2011-02-01T01:18:00.000-08:00

Mubarak ve o seu réxime desafiado pola vontade firme do pobo, que a pesar dos intentos de sabotaxe das comunicacións para evitar a convocatoria de manifestantes, botouse á rúa baixo un lema tan simple como clarificador: "pan , liberdade e dignidade".

Para hoxe está convocada unha gran marcha sobre Egipto, que se perfila como o principio da caída de Mubarak, a marcha do millón.

Mubarak contaba para facer decantarse a balanza ao seu favor cos brazos do exército, sin embargo onte o exército parecía negar este apoio á dictadura e posicionábase claramente a favor da democratización facendo público un comunicado no que manifestaba que as demandas do pobo eran lexítimas, e garantindo a liberdade de expresión pacífica para todos.

Deste xeito os militares exipcios viran as costas ao réxime de Mubark no que se considera unha invitación ao poblo a sumarse á gran marcha.

Parece claro que despois dunha semana de protestas continuadas e pacíficas nas rúas de Egipto, toda unha xeneración de xóvenes está a demostrar que está preparada e que reclaman dereiros e oportunidades, non para sobrevivir, senón para vivir en dignidade, máis alá do xugo da dictadura, e que son quen de encauzar o camiño da reforma de cara a un réxime democrático, calando as voces dos que como pretenteu o dictador caído en Túnez, queren ver detrás deste levantamento popular a rúbrica do islamismo radical, e non as ansias reais dun pobo de liberdade e democracia. Véñenseme aquí á memoria as palabras de Huntington na súa exposición sobre a terceira ola democratizadora: "as democracias consolídanse cando o pobo aprende que a democracia é a solución ao problema da tiranía pero non necesariamente a todo o demais"

A dúbida é agora descubrir si a transición democrática vai levarse a cabo con ou sen Mubarak, que xa puxo ao seu vicepresidente na palestra para negociar cos opositores, nun intento de conservar o poder.

2011-01-29T02:15:00.001-08:00

28 de xaneiro, sete da tarde. O pleno do Concello de Vilalba comezaba puntualmente coa presenza de tódolos concelleiros e escaso público na sala. Abriu o alcalde con tono desidioso e certa apatía que non fixo máis que ir en aumento co transcurrir da tarde, ata chegar ao punto de apoiar a cabeza na man e dormitar uns segundos mentres falaba unha compañeira do Partido Socialista. O pleno era de temática suave, aprobar tres ordenanzas e pouco máis, vamos ,que pintaba bastante aburrido.

A primeira ordenanza ía sobre a regulación dos usos do Auditorio e a Casa da Cultura. Os criterios resultáronme cando menos curiosos, sin entrar na calificación de "atracadores" que empregou o portavoz do BNG. A ordenanza regula os usos destes espacios públicos neste sentido: Cadaquén que queira expoñer unha obra de arte nas salas de exposición destes locais terá que entregar ao Concello como pago unha das súas obras, e ademais resérvase o Concello o dereito de compra de todas as obras expostas cunha rebaixa do prezo do 50%. En canto aos escenarios dispoñibles, cada persoa ou entidade poderá solicitar dúas veces ao ano o uso destes escenarios para actos culturais , previo pago de 350 euros. Aquí , precisou o alcalde fervorosamente que quedaban excluidos os actos políticos e sincicais, insistindo ata o aburrimento na palabra "sindicais" como si se tratase dunha verba recén descuberta e da que lle gustaba presumir de conocer.

A defensa da ordenanza polo edil de cultura non tivo desperdicio, calificando como actos culturais as vodas, referíndose ás mesmas como representacións teatrais, e defendendo a ultranza os concursos de mises como espectáculo cultural estrela da programación cultural anual do Concello, en palabras literais do concelleiro García Leira Boado "Un acto cultural é un concurso de mises. É a única maneira de levar aos rapaces ao Auditorio, é a única maneira de que pisen o Auditorio" para continuar dicindo que non había nada de malo en ir a disfrutar nesas edades mozas da beleza das rapazas e rapaces. Sobra lóxicamente comentar ao respecto a política de promoción da cultura que leva á cabo a Concellería de Cultura do Concello de Vilalba e os medios de incentivación da xuventude tanto na participación como na asistencia a espectáculos que se podan tildar verdadeiramente de culturais.

En canto ao das vodas, viña a cousa dos últimos acontecementos que tiveron lugar no Concello, concretamente a celebración dunha voda que tivo lugar nas instalacións do Auditorio de Vilalba.De ahí o de incluír con descaro e de xeito totalmente impúdico as vodas dentro da categoría de acto cultural asimilándoas a representacións teatrais. As voces do Bloque e do PSOE non se fixeron esperar e non escatimaron en ironía e argumentos contundentes en contra da ordenanza, a pesar de que unha música de gaitas procedente da sala do lado enchese o salón de plenos solapando as voces dos concelleiros. Nese intre, estupefacta porque ninguén se inmutase pola irrupción da música e da molestia evidente que causaba preguntei tímidamente si esa música era normal. "Ensaian no local do lado todos os venres, sempre é así", contestoume unha muller con naturalidade, como si nin siquiera reparase na música por ser algo que forma parte do ambiente normal dos plenos ao que está acostumbrada.

Seguiu a cousa con ordenanzas sobre as piscinas e espazos deportivos que se aprobaron sin debate para continuar logo coa regulación de tasas por uso de espacios públicos na rúa e algunha pregunta sobre contratación administrativa e pouco máis. O pleno estaba dando máis de si no que en principio se esperaba e o alcalde comezaba a falar con tono despectivo aos edís do PSOE e a apurar o paso para rematar canto antes. Eu xa facía tempo que me perdera nas notas das gaitas e no xesto anodino do alcalde que cada vez que a portavoz do POSE lle pedía a palabra contestáballe " a ver..." querendo dicir realmente "a ver que vai dicir esta tonta agora".

Estaba sentada diante dun señor moi importante que se me presentou como "eu son o xefe de todo esto" , e despois da confianza que proporciona media hora de conversa sabéndote protexida polo secreto profesional, atrevinme a pedirlle un consello como home de certa experiencia por idade e pola súa carreira profesional. A resposta foi contundente "enfréntate a el todos os días, mírao con xesto desafiante e si che di algo , chámalle gordo". A miña pregunta era sobre cómo tratar a un xefe que te desprecia e te infravalora, ata casi conseguir anularte como persoa.

O seu paso pola miña vida só me deixou como recordo a metade do seu DNI ,abandoada no chan do meu salón ,pola parte na que sae a fotografía ( non quero nin imaxinar como se lle partiu o DNI en dous e moito menos por qué levaba no bolsillo o anaco de plástico como documento para identificarse) e uns emails con fragmentos do que ía ser a súa próxima novela que eu fun pouco a pouco clasificando e gardando nunha carpeta que poñía A NOVELA. O pedazo de DNI gardeino nun dos meus bolsos e fai tempo que o perdín de vista, probablemente porque o bolso no que o gardei xa pasou a mellor vida. En canto aos emails, funos borrando a medida que os ía recibindo e que ía gardando os textos no escritorio do meu ordenador, ata que un día un fallo informático acabou co meu disco duro e fixo desaparecer para sempre aquel tesouro que eu relía cada noite mentres agardaba impaciente a próxima entrega da novela na miña bandexa de entrada.

2011-01-26T11:39:00.000-08:00

Hai tardes nas que unha non pode máis que tirarse no sofá e abandonarse á suavidade dunha manta e o olor penetrante dunha taza de café, cos soños esnaquizados polo chan, pensando "xa os recollerei maña". Mañá, ese anhelo constante: o futuro que ten que chegar como unha salvación de tódolos fracasos que se acumulan no presente desordenado e intransitable. Hai tardes nas que non sei respirar máis que nunha folla de papel ou no teclado do ordenador e os desexos son tan só renuncias asumidas interiormente, algo que xa non vai a suceder nunca, porque simplemente sei que non teño forzas para intentalo.

E todo e nada ocupan o mesmo espacio; a miña cabeza parece que vai estoupar e as bágoas saen soas como si se tratase dun surtidor, nunha especie de espiral de emocións incomprensibles que cada vez se van enredando máis , ata casi facerme desfalecer. Estou profundamente triste e si tivese ánimo argallaría algunha maneira limpa e indolora de suicidarme un pouco, o xusto para non ter que pensar na soedade que me rodea, nos pedazos de renuncia que cubren o chan á miña beira, no burato que o meu corpo deixa no sofá como metáfora cínica da miña existencia.

2011-01-19T03:58:00.000-08:00

"No enamorarse más de tres veces. No hacerse notar en lugares públicos.No matarse dentro de un coche o fuera de él, evitar países en guerra y bares que contengan más de dos camellos..." Lin estas verbas nun blog esta mañá e non puiden resistir a tentación de pegalas aquí, porque gardan algo de verdade e algo de poesía, e supoño que estos son dous bos ingredientes para construír unha vida.

As cousas deberían de contemplarse sempre dende o prisma da relatividade, quizais a única certeza existente ao cen por cen. Que todo é relativo xa o dixeron ao longo dos séculos filósofos e pensadores de todo tipo ,que simplemente baseándose na observación do mundo e nas leis da razón e o coñecemento chegaron a conclusión de que todo , absolutamente todo, é discutible. A relatividade coa que podemos contemplar o mundo no que vivimos, as rutinas cotiás que nos aflixen e mesmo as que nos fan sentirnos satisfeitos, permítenos alcanzar certo estado de tranquilidade, certa armonía coas cousas e una actitude máis flexible de cara aos problemas.

Hoxe deixome seducir por esta idea como si fose a única, e funciona. Porque o que onte me causaba tremendo pesar, hoxe simplemente me parece anecdótico e pasaxeiro. E sempre hai camiños e esperanzas novas mentres permaneza intanto o desexo. Hoxe non quero morrer na tristura encandescente que me provoca a realidade da miña existencia presente. Hoxe non quero tampouco correr cara o futuro nin precipitarme a ningún abisco na fuxida. Hoxe tan só síntome con forzas renovadas ao reflexionar sobre como se poden manexar as ideas, como poden mudar de inquedantes a simplemente soportables, e como é posible saír a flote a pesar dos feitos que nos sacuden.

2011-01-18T13:23:00.000-08:00

Supongo que no puedo negar la evidencia, algo de daño me hace el ver nada más abrir el facebook la fotito minúscula de su perfil que me indica que está disponible. Disponible antes significaba que yo (o él) le decía hola toda salerosa y nos poníamos a parrafar un rato sobre lo divino y lo humano, sobre lo todo lo intrascendente de la jornada, en tono de humor y optimismo. A veces servía para darnos ánimos o felicitarnos por algún que otro éxito, para pasar después, con el teclado cansado y el ordenador colgado a continuar la conversación por el móvil.

Ahora disponible es un estado más de uno de mis amigos del facebook que no me influye para nada, no va a haber saludo por mi parte y tampoco por la suya, y lo único que supone ese "disponible" es una tortura cruel que me recuerda a cada instante que en algún momento cometí algún error y que no me fué perdonado.

Terminar con este dolor que me atraviesa desde la pantalla del ordenador no conlleva un gran esfuerzo ni hace falta estrujar mucho los sesos, bastaría desagregarlo en un simple toque sobre la pestaña eliminar, pulsar con el dedo con contundencia sobre el enter y olvidar para siempre la foto minúscula de su perfil y las palabras horribles que me dijo en su día y se me quedaron grabadas a fuego en mi memoria. Pero la esperanza -pequeña, diminuta- que todavía albergo de que suceda algo que nos devuelva al mismo punto en que todavía no había pasado nada, todavía no habíamos gritado, ni peleado ni me había desprecidado hasta el infinito,me impide tomar esa determinación y aguantar día tras día la tortura de su estado disponible, a la espera de que algún día podamos volver , no digo ya a la complicidad o al cariño de entonces, pero sí a un camino de reconstrucción en el que tenga cabida de nuevo nuestra amistad.

2011-01-18T05:21:00.000-08:00

Puxen ao día os meus emails nun intento de poñer ao día a miña conciencia,pero non funcionou. Son as respostas a eses emails as que me centran por fin, pero non de todo, porque cada email recibido require outra nova resposta, e así ata a fin dos días.

Cando era pequena e ía de Vilalba a Lugo no coche con meu pai tiñamos que pasar por Rábade e atravesar a vía do tren. Eu excitábame moitísimo ante a proximidade dese pequeno desnivel , deses raíles que atravesaba o coche como si dun bache mínimo se tratase, apenas había que reducir un pouco a velocidade e escoitabase un pequeno ruído que eu sempre acompañaba coa miña voz nun intento onomatopéllico de imitalo. Duraba aquel ritual dous segundos e sin embargo eu ía alerta todo o camiño, mirando pola ventanilla ,cada vez máis inquieta ao tempo que nos achegábamos á vía. Era unha ledicia casi insoportable. E máis ainda cando en veces contadas, cando nos aproximábamos ao punto no que a vía atravesaba a estrada , atopábamos coches parados, o indicativo de que estaba baixada a barreira. Eso significaba algo casi máxico, só comparable na fascinación que en min provocaba á noite de Reis : ía pasar o tren. Si che tocaba que baixaran a barreira xusto antes de que pasaramos, entón xa era a leche. Así tiña eu a posibilidade increíble de ver o tren en primeira fila como unha espectadora privilexiada do maior espectáculo do mundo. Escoitábase primeiro o ruído que anunciaba a chegada do tren, despois pasaba rapidísimo e breve, como unha exhalación, sin que dese casi tempo nin a contar o número de vagóns, sempre demasiado poucos para as miñas ansias infantís.

2011-01-17T14:54:00.000-08:00

O mesmo día que Antón Louro facía oficial a súa candidatura á alcaldía de Pontevedra e remataba o Estado de Alarma, eu abordaba á saída do mitin a Pepe Blanco e dicíalle coa naturalidade coa que só se lle fala a un ministro de Palas que non esqueceu as súas raíces : "Pepe, ¿non irás para Vilalba ?" por si de paso que ía me levaba á cea da miña agrupación.

Todos os homes aos que quixen nos últimos anos quíxenos sin querer querelos, e desa loita entre o meu corazón e a razón nunca saín fortalecida.

A primeira vez que reparei nel con ollada de desexo eu levaba uns calcetíns blancos de corazóns vermellos e uns zapatos de charol, cunha saia branca moi voluminosa e moi curta. El levaba ao lado unha rapaza que eu casi me atrevería a dicir que era a súa novia. Escapouse dela en varias ocasións, durante apenas uns segundos, o tempo xusto para achegarse a min e dicirme en voz moi baixa que lle encantaban os meus zapatos de charol. Cando xa se ía para a casa retrocedeu só, sin a rapaza , que debeu de quedar agardando por el na porta do after, e veu falar conmigo por última vez, á desesperada. Pediume o número de teléfono e dinllo. Nunca me chamou. Pero un día volvimos a encontrarnos.

2011-01-17T02:51:00.000-08:00

Outro luns, outras inquedanzas que parecen as mesmas; e esta chuvia plomiza sobre a cidade, sobre o ritmo cotiá das miñas ansiedades.

Quixen que a fin de semana me mecese un aire distinto , e casi conseguín sentir algo semellante ao entusiasmo. Alí estaba él, entre un bullicio de xente , de políticos, de eslóganes e aplausos. El , alleo a todo e ao mesmo tempo tan involucrado, facendo o seu traballo e ollándome de reollo, sin perder de vista o obxectivo da súa cámara, aburrido, farto do escenario e daquela tarde que eu vía que se lle facía costa arriba. Sucedéronse verbas con tono triunfalista, o ministro, o secretario xeral, o candidato...Si non me gustase tanto a política non podería xustificar a miña ledicia alí, baixo a calor de focos e humanidade, tanta xente nun mesmo espacio: unha tarde importante. Pero sobre todo , él. El xustificou tamén que eu estivese alí chea de ledicia. Un guiño de ollo, un pequeno encontro nas escaleiras, un toque no brazo, máis nada.

Deixei atrás ao entrar o ano cantos vicios me quedaban, e sin embargo, na tarde da política de Pontevedra, no día grande de Louro, soupen que entre todo o que pretendía deixar atrás non se atopaba él. El era quizais o único soño que me permitía traer dende o outro lado das cousas, desas que voluntariamente me plantexei deixar atrás. Si teño que ilusionarme con alguén, ou intentar alcanzar uns bicos que me emocionen verdadeiramente , será él o único que esté no meu punto de mira.

2011-01-14T14:34:00.000-08:00

Renunciei no segundo día do ano, cando España renunciaba ao fume nos bares, a dous praceres que últimamente non me trouxeron máis que disgustos: o alcohol e os homes; así dun xeito drástico e sin contemplacións de ningún tipo. Era necesario. Por suposto que estas renuncias teñen que ter a súa contrapartida, unha especie de hábitos sustitutorios que fagan dos días algo máis placenteiro do que levo vivido no último ano. Ainda ando dándolle voltas ao tema sin consegir atopar esas outras actividades que teñan en min o calado que puideron traerme noutros tempos unha boa borrachera ou un romance frívolo e pasaxeiro en calquera noite de verán.

Descubrín un romance extraño entre dúas persoas que tiveron -e incluso teñen- certa relevancia na miña existencia. A el ameino moito, pero o amor ,como as dores, non poden lembrarse, tan só pode lembrarse que unha vez se amou, pero non a intesidade nin as sensacións que naquel momento nos enchían por dentro. A ela, considereina nun tempo algo máis que compañeira, amiga talvez, para relegala despois , polos simples efectos que provocan a apatía, a pereza e as diferencias de opinión , nunha compañeira máis de traballo pola que conservo un afecto irreductible do que non consigo desfacerme.

Lonxe de doerme ou molestarme o seu romance, máis ben me provocou unha certa sensación de vergoña, algo así como esas historias de amor que se ven nas telenovelas sudamericanas e que me parecen sempre estridentes e ridículas.

2011-01-12T12:38:00.000-08:00

Escoitei pola rúa como un pai lle dicía ao seu fillo que o Nadal xa rematara e que agora tocaban os Carnavales, para logo poñérense a cantar os dous " Carnaval, carnaval, carnaval te quiero..." ´Sentín nese instante unha pereza insopotable, unha dor que era máis poderosa ca min mesma, como si de novo un tribunal me acabase de condear a outra morte cando ainda non me recuperei da condea que supuxeron as festas do Nadal .Sentín frío e como o corpo enteiro tremía ante a expectativa dunha maquinaria que non cesa xamais, que nos conduce de xeito irremediable a datas especias, a cada cal máis aparatosas sen darnos tregua. "Agora toca o carnaval", dixo o pai ao seu fillo con aire xubiloso, e eu , casi me boto a chorar alí mesmo, no medio da rúa, chea de impotencia, completamente derrotada.

Logo contarónme que o home ao que máis amei, un compañeiro de traballo que me levou aos límites da miña cordura e da miña fortalez, estaba agora coa miña compañeira de traballo, coa que tantas veces compartín eu os problemas que tiña con el , os encontros e desencontros, como se construiu o amor e como finalmente se instalou o desamor. Nun principio sentino coma unha traición pola súa parte, non porque se deiten xuntos, (quen son eu para privarlle a ninguén de continuar adiante coa súa vida) senón polo feito de que non mo contase. Quizais agardaba unha especie de lealtade mínima entre compañeiras que se enfrentaron xuntas na mesma batalla e sufriron a mesma derrota. Pero despois, lonxe dun enfado que en principio crin inevitable, sentín unha pena inmensa polo destino dela, outra víctima máis das garras dun home manipulador e dandy que sabe como conquistar para conseguir das mulleres o que se propón, sempre dun xeito interesado. Sentín lástima por ela, e ao mesmo tempo a necesidade de protexela dalgún xeito, para que non tivese que pasar por todo o que eu pasei.

A miña psicóloga díxome un día, falando da relación que mantiña eu con este home, que era un maltratador de libro, e que cando me tivese a min no lugar que ocupaba a súa muller ( totalmente anulada e deprimida, sin alegría e completamente sumisa) buscaría outra diante dos meus ollos, para que eu asumise como normal esa nova situación. Naquel momento non tomei en serio as advertencias da miña psicóloga, cegada polo amor que sentía por el, pero co tempo dinme conta de que as historias non fan máis que repetirse unha e outra vez, e que todo, absolutamente todo está escrito.

Hoxe non son eu a víctima, e quizais debería esquecerme do asunto, pero unha especie de compromiso humano fai que me involucre ainda que finalmente saia mal parada. Curiosas as voltas que da a vida, para chegar sempre aos mesmos finais cheos de erros e de fracasos.

2011-01-10T09:48:00.000-08:00

O día amenceu morriñento na cidade, con chuvia e soedade a medias. Sin naranxas para facer zumo e cunha entrevista a Felipe González servida na parrilla telivisiva: o único luxo matutino.Tiven que arrastrarme á oficina tirando por min , porque non quería ir. Non quería ir. Pero fun. Fun e non me foi tan mal. Logo todo foi un revolvérseme as tripas por dentro e comecei a morrer un pouco en vida. Cheguei á casa e non puiden facer nada máis, tan só tirarme no sofá e contemplar a vida dende a posición pasiva da horizontalidade, intentando non pensar en nada, non sufrir por nada, non lembrar absolutamente nada.

Espero a hora de ir a inglés como quen agarda a súa execución na silla eléctrica. Só me falta concederme unha última comida pero nin diso teño ganas. A palabra de hoxe debe ser esa: inapetencia.

Joe Hisaishi Live - Summer ( from Kikujiro )

2011-01-08T03:09:00.000-08:00

"_Señor, ¿cómo se llama?
_Joder, Kikujiro...A buenas horas ¡¡¡¡"

Porque ás veces é posible unha viaxe cara a humanización, tan só precisamos que alguén confíe en nós e nos dé a man, facéndonos crer que somos nós quen o guía, cando realmente e él quen nos guía a nós , non cara ningún lugar, senón cara un xeito distinto de ver as cousas.

2011-01-05T03:23:00.000-08:00

Entrei no ano novo cargada de propósitos, como casi todos; pero esta vez sí, esta vez ían levarse todos adiante porque o meu corazón cansado de mil batallas e de mil derrotas xa non pode permitirse voltar a caer. Esta vez os propósitos de ano novo nada teñen que ver con soños imposibles ou esforzos sobrenaturais, non teñen que ver coas grandes pretensións que nos rondan ás veces os mortais nesta vida, nin cos quereres anhelados que nunca se deixan ser. Esta vez, mirei de cara ao futuro e simplemente sentín que entre él e eu había unha débeda pendente que debería cumplirse. E comecei a cuidarme a min mesma para que nada malo me sucedese.

Quedaron atrás as persoas que non souperon ou non quixeron seguirme, porque eu non podo xa perseguir imposibles. E nun acto moi representativo comecei a desagregar peña do facebook como quen barre do chan os restos de confeti despois dunha festa que rematou non como quixeramos. Pronuncei adeuses en silencio cos que ía despedíndome de cada unha das persoas que quedaron para sempre no 2010 e tomei a determinación -irrevocable- de no 2011 querer tan só a quen me queira.

Fun a esquiar por primeira vez na miña vida e ainda que agora teño o corpo como si me desen unha paliza de morte, síntome algo máis viva. Pero esto é outra historia, que xa contarei.

2010-12-30T14:50:00.001-08:00

"As historias hai que pechalas unha a unha e á vontade"

Estamos no penúltimo día do 2010 e todo apunta na mesma dirección, por tódalas esquinas resoa como un eco constante , dende os xornais, os canles de televisión , a radio, as revistas, os repetidos balances de fin de año, ese botar a vista atrás e facer recopilación rápida dos momentos bos e dos malos; e xunto co balence os propósitos, malditos e tamén repetidos propósitos para o ano novo, como si un cambio de día no calendario fose a mudar de pronto tódolos cimentos da nosa existencia e convertirnos en seres distintos que comezan de novo.

Os tópicos son inevitables e resulta dificil resistirse a caer neles. As veces tamén se fai de todo necesario, deixarse mecer por eses xestos casi involuntarios que nos conducen a facer listas e máis listas, xa sexa sobre o papel ou na memoria.
Eu fixen o meu balance das tristuras xa fai días neste mesmo blog. Seguramente incompleto, e moi piadoso, a verdade é que fun xenerosa conmigo mesma nese balance triste de fin de ano. Agora tocaría o balance alegre do 2010, pero non me sinto con forzas esta noite, quizais mañá.

Bronquitis. Afonía. Son cousas deste inverno que nos caeu enriba de golpe e sin piedade. En Pontevedra a climatoloxía non é tan dura coma na aldea, pero os días -e as noites- nas rúas pasan factura. Síntome enferma ,pero tamén me sinto depremida:

Envielle un sms no que lle lanzaba un órdago brutal, ou me dis sí ou terei que olvidarme de ti. E por suposto que non dixo si. Nin non. Dixo o que diría calquera cobarde que quere manter unha situación á sua vontade sin ter que comprometerse de ningún xeito; dixo que estaba na cama con febre. A verdade é que non o creín. Pero o de menos é si me mentiu ou non, o importante é que si tivese 40 de febre e eu lle interesase o máis mínimo a súa resposta sería outra.

Agora toca cumplir a miña ameaza e esquecer. Esquecerme del, para sempre.

Chamábase M.

"Detrás de cada despedida hay algo de esperanza y algo de promesa"

2010-12-28T05:31:00.000-08:00

Ainda quedan camiños por andar...

Pearl Jam - Come Back (traducida al español)

2010-12-27T09:21:00.000-08:00

Eu, que fai tempo que non creo no amor, ou polo menos nas posibilidades reais de que chegue a materializarse algún día no meu universo persoal, non podo evitar escoitar esta canción e romper a chorar como un pícaro. Come back, come back...e non sei en quen penso ,a quen recordo como unha dor insoportable...Pero sei que hai nostalxia, que hai dor, que hai uns ollos azuis que se marcharon e que boto de menos...Eu, que non creo no amor...

2010-12-26T15:34:00.000-08:00

Quizais toque vestirse glamurosamente e saír aí fóra a dicirlle a todo o mundo : aquí estou eu. Feliz 2011 a todos

2010-12-26T14:43:00.001-08:00

"La única nostalgia que me duele es la de haber perdido una forma de mirar que embellecía el mundo"

Tengo nostalgia, azul, imperfecta, contenida. Esa nostalgia que no se atreve a manifestarse del todo, que todavía cobija dolores insoportables de los que estoy aprendiendo a huír. El tiempo pasó lento sobre las cosas que no tenían importancia, y rápido, demasiado rápido sobre todo lo que sostenía nuestro universo infantil. Lo rompió casi todo a su paso, como un huracán que arrasa con todo lo bueno y lo malo de nuestras vidas. Me queda una nostalgia extraña, imprecisa muchas veces, de aquellos días que se sucedían bajo este mismo frió , bajo este mismo horizonte triste y vivo a partes iguales. La infancia es una patria que no necesita conquistarse, que nos pertenece por derecho y que no nos olvidará jamás. Nostalgia que duele de algún modo, pero que se difumina por las esquinas de esta vida presente hecha de retazos de sueños incumplidos y derrotas. Nostalgia de los días perdidos para siempre, sin árbol de navidad pero con regalos el día de Reyes, los mejores que mis padres podían comprar...siempre lo mejor que podían comprarnos. Eso no ha cambiado. Sólo cambió aquello que mudó la muerte o el progreso. Lo demás permanece intacto en los caminos de la aldea, entre sus sombras y sus murmullos, en sus noches gélidas y sus días de calor de hogar. Me queda de aquellos días una nostalgia pequeña,azul, imperfecta, contenida...